Eerdere berichten: Veld

Dames 1: de smaakmakers van de tegenstand in de 4e klasse (’19/’20)

De onzen kent u inmiddels door en door. Maar een competitie is geen competitie zonder tegenstand. En als je ergens de ontwikkeling van het Nederlandse vrouwenvoetbal kunt waarnemen, is het op de grens tussen kelderklasse en categorie A: in de vierde klasse. De volgende uitblinkers verheffen dit strijdtoneel tot een podium dat toeschouwers waardig is. Maak kennis met de elf smaakmakers van de vierde klasse van afgelopen seizoen.

De Manuel Neuer van de 4e klasse – Mandy Poelwijk is nooit te beroerd om voetballend bij te dragen aan de opbouw. © SV Zevenhoven.

Onder de lat kunnen we niet heen om de beste sluitpost van de competitie: Mandy Poelwijk. Zevenhoven gaat dankzij Corona de dubbel en dwars verdiende titel dit seizoen niet binnenslepen, maar hoofdverantwoordelijke voor nul verliespunten en slechts acht (!) tegentreffers in elf duels (en maar één tegentreffer in een onbeslist bekeravontuur waarin haar team in de kwartfinale staat) is zonder twijfel de doelvrouw van het geel-rood. Katachtige reflexen, altijd in staat mee te voetballen en een loepzuivere doeltrap. Poelwijk is de zekere factor op doel.

Voor het centrale duo blijven we nog even in rood-gele contreien hangen. Want zo onpasseerbaar als Poelwijk als sluitpost is, zo onvermurwbaar is de ‘Muur van Zevenhoven’. Anne Rietveld boezemt als centrale verdediger menig spits schrik in. Sterk in duels, onklopbaar in de lucht en een onmisbare schakel in de opbouw. Onmiskenbaar de sterkste laatste vrouw van deze jaargang.

Pal naast Rietveld staat één van de twee vrouwen die hoofdelijk aansprakelijk is voor het feit dat de nummer 3 op de ranglijst de nummer 2 is qua minste tegendoelpunten. Met de ogen van een havik doorziet voorstopper Desiree van Straalen iedere vijandelijke tegenaanval. Daarmee loopt de verdedigster van Voorschoten ’97 altijd een stap voor op haar tegenspeelsters. Op het juiste moment instappen is het devies – Van Straalen is van het type speelster dat iedere defensie nodig heeft.

Op rechtsback vinden we Van Straalens ‘partner in crime’ Tessa van der Luit. In haar eigen ploeg het onafscheidelijke centrale duo met Van Straalen vormend, in deze selectie naar de backpositie verschoven vanwege de onverzettelijke Rietveld. Maar Van der Luit mag absoluut niet ontbreken – ze behelst de definitie van de moderne verdediger: verdedigend koel, maar in de opbouw de ware architect. Schakelt razendsnel om, weet altijd de vrije medespeelster te vinden en durft als dat nodig is het middenveld in te lopen om een overtal te creëren. Sleutel in de opbouw van achteruit.

Eline Aartsen, vedette van VV Noordwijk, op haar best: met de bal aan de voet. © VV Noordwijk

De linksback zouden we in de jaren ’90 hebben vergeleken met Italiaan Paolo Maldini – tegenwoordig zou de vergelijking met de Engelse Lucy Bronze niet misstaan. Daphne Bouwmeester lijkt als verdediger van de nummer 12 op de ranglijst misschien een vreemde eend in de bijt, maar vergist u niet: Bouwmeester is misschien wel de beste voetbalster van deze elf. Perfectie in de sliding, maar vooral de passing en techniek als ze de bal aan de voet heeft maken indruk. Dit seizoen geteisterd door blessureleed en bovendien bevat de ploeg van ROAC misschien niet de kwaliteit die je graag naast haar ziet – toch mag Bouwmeester niet ontbreken.

Subtopper Blauw-Zwart eindigt dit incomplete seizoen als vierde, en als je daar één verantwoordelijke voor zou moeten aanwijzen, is dat zonder meer de officieuze aanvoerder van de Wassenaarse ploeg: Nathalie Vosse heeft zich in de laatste drie jaar ontpopt tot de grootste angstgegner voor LSVV ’70. Niet geheel verrassend nam ze dit seizoen in de 2-2 kraker op het WMS de twee tegendoelpunten voor haar rekening. Vosse is onverzetbaar, oersterk en heeft bovendien de leiderschapscapaciteiten die alleen de beste aanvoerders hebben. Het litteken van een kopduel met onze Van Dam doet niets af aan haar karakter. Niet voor niets ook de captain van deze all-stars-ploeg.

En als we het over angstgegners hebben, mag een beruchte Noordwijkse basketbalster absoluut niet ontbreken. Maakte niet al te lang geleden na een lange voetbalcarrière bij SJC korte tijd furore in die andere sport, en heeft daarmee op het WMS een mythische status en de geuzennaam ‘de basketbalster’ verworven. Sinds haar terugkeer in het voetbal is Eline Aartsen echter het technische middelpunt van het wit-rood van VV Noordwijk. Snel, technisch en ongrijpbaar op de kleine ruimte – Aartsen weet zich uit iedere onmogelijke situatie te draaien, weet met onmogelijke schijnbewegingen tegenstanders op het verkeerde been te zetten en is bovendien nooit de controle kwijt. Hier op het middenveld gezet vanwege haar passing, maar ook één-op-één met een keeper dodelijk.

Stephanie Pan is al jaren de onbetwiste aanvoerder van FC Lisse. © FC Lisse.

Op rechtsmid staat de aanvoerder van FC Lisse die je eigenlijk op elke positie van het veld kwijt kunt: Stephanie Pan weet altijd het vuur aan te wakkeren van de geel-blauwe ploeg die op de 7e plaats is geëindigd. Pan is altijd daar waar het nodig is: is achterin een mannetje meer nodig? Pan laat zich zakken. Moet er een bal vanuit de tweede lijn tegen de touwen gejaagd worden? Pan duikt het gat achter haar aanval in. Deze Lissenaar brengt altijd dat beetje karakter dat een ploeg over de streep kan trekken.

In de spits vinden we een ploeggenoot van verdedigster Bouwmeester: Pip Veilbrief mag dan geen hoge ogen hebben gegooid met ROAC dit seizoen én zag zich net als haar ploeggenoot geteisterd door blessureleed – qua afronding is ze eigenlijk de gedroomde nummer 9 van iedere ploeg. Veilbrief is pijlsnel en verschrikkelijk kalm in het vijandelijke strafschopgebied. Daar heeft ROAC haar misschien te weinig gebracht, in dit all-stars-team zou dat zeker een ander verhaal worden.

Op linksbuiten mag Esther Belt als Zoeterwoudse sterkhouder niet ontbreken. Belt bezorgde SJZ in 2016/’17 hoogstpersoonlijk de titel in de 5e klasse. Inmiddels is de ploeg een stabiele vierdeklasser, maar als alle SJZ’ers dezelfde klasse als Belt zouden tentoonspreiden was het wit-groen allang voor de tweede keer gepromoveerd. Snel, sterk aan de bal, en een verwoestend schot. De transfer naar LSVV ’70 heeft ze altijd afgehouden, maar Belt is een cultheld van Rutger Goudriaan-achtige proporties.

Op rechstbuiten staat het grootste talent van dit jaar en waarschijnlijk de speelster met de zuiverste techniek. De DoCoS-selectie maakte dit jaar een stormachtig debuut vanuit de MO19 en verrastte vriend en vijand met verzorgd en aanvallend voetbal. Lieske de Kleer was daarin zonder meer de blikvanger van de jonge Leidse ploeg. Iedere lang bal richting de rechterflank betekende dit seizoen een Bergkampiaanse aanname, en iedere bal aan de voet van De Kleer betekende ook meteen gevaar.

Tot slot: een trainersdiploma is in de vierde klasse nog niet vereist, maar aan strategisch vernuft heeft het langs de zijlijn dit seizoen niet ontbroken. Eén trainer spande daarbij de kroon: Patrick Eijs van Zevenhoven beschikte misschien over de sterkste ploeg van de ranglijst, maar door ook nog eens te spelen met een valse nummer 9 op de spitspositie trok de Zevenhovense oefenmeester tal van defensies uit elkaar. Niet voor niets scoorde zijn ploeg dit seizoen de meeste doelpunten – ook met vier (!) wedstrijden minder dan uiteindelijke ‘koploper’ DoCoS!

Dames 1: de spreekwoordelijke nachtkaars in cijfers

En dat was het dan: met uiteindelijk maar 12 van de uiteindelijke 25 competitiewedstrijden gespeeld, zit het seizoen er op. In een totaal van 17 wedstrijden waren maar 3 tegenstanders in 4 wedstrijden de rood-witte damesselectie de baas. 10 wedstrijden werden gewonnen, tot Corona zand in de motor strooide. Niet getreurd, de cijfers nemen ze ons niet meer af. Tijd voor een korte terugblik longread in highlights. Nog maar eens dezelfde waarschuwing als bij de vorige editie: dit gaat ver. Privacywaakhond Bits of Freedom zou hier rillingen van krijgen.

Aanvoerder en Kattuks stijlicoon De Heer heeft maling aan anderhalve meter. Het moet compact.

De meeste wedstrijden (alle) werden dit seizoen gespeeld door zekerheidje Van Dam. Dat verbaast getuige haar dito ranglijst-notatie op de trainingspresentielijst niemand, maar de meeste minuten werden toch echt gemaakt door aanvallende middenvelder Amesz. Met 1374 minuten speelde ze overigens maar 4 minuten meer dan Van Dam. Close call!

We bouwen op van achteren. Maar liefst drie doelvrouwen stonden dit seizoen onder de lat: Angenent, VR2-telg Zwep en een back die in een vorig leven doelvrouw was: Emma Klaassen. Alleen onze eerste keus knuffel-Koreaan wist echter (driemaal!) de nul te houden. En nog mooier: ze pakte ook de enige strafschop die de biancarosse dit seizoen tegen kregen. Hulde! Maar was dat genoeg voor Jissie? Welnee! De sympathieke sluitpost werd ook nog even en passent het vaakst uitgeroepen tot Woman of the Wedstrijd (4 keer). Ja-na-, ja-na- tuurlijk!

Capitana De Heer maakte ondanks haar stressvolle bestaan (u mag morgenavond 20:00 uur wel weer even applaudisseren) de meeste minuten als centrale verdediger (955 minuten), maar gebruikte dat voorrecht niet om de minst gepasseerde centrale verdediger te worden. Spaanse furie Vargas Navarro kreeg als centrale sluitpost slechts 0,0110 doelpunten per minuut tegen (4 stuks in 363 minuten). Al moeten we hier in alle eerlijkheid vermelden dat koningin van de flank Imaan Bijl een beter gemiddelde had, van 0 per minuut. Maar zij speelde maar 27 minuten centraal achterin, dus dat laten we maar even buiten beschouwing.

Linksback Stel stelde enigszins teleur dit seizoen. Niet in haar spel overigens, geen enkele vijandelijke rechtsbuiten mocht ook maar van enige vorm vrijheid genieten. Met name in de kaskraker tegen RCL (5-4 op veld 3) maakte de vaste nummer 5 indruk op de Leiderdorpers. Stel wist echter haar persoonlijke record (97.3 decibel, vorig seizoen tegen RCL gevestigd) niet te verbreken. Niet getreurd, als ze een beetje haar best doet hoeven we haar stemgeluid ook volgend seizoen vanuit Rotterdam niet te missen.

Overigens, terug naar Vargas Navarro. Lorena, ga jij even warmlopen? Frenkie hield afgelopen seizoen de bank uitzonderlijk goed warm voor de overige wissels. Maar liefst 7 uur en 14 minuten bracht ze door op het houtwerk. Vargas Navarro werkte zich naar eigen zeggen in dat tijdsbestek door de In de ban van de ring-trilogie van Tolkien en de volledige Harry Potter-reeks. Verbluffend!

Er mag geklapt worden. En gelachen! DoCoS mocht dan de sterkere zijn in een 1-0 onderonsje. Ze hadden daar wel een 40 gram lichtere bal voor nodig. Om je te bescheuren!

Vaste nummer 15 Emma Klaassen viel in haar eerste seizoen als LSVV’er de twijfelachtige eer ten deel het enige eigen doelpunt tegen de touwen te jagen. Ze luidde er de bekeruitschakeling tegen een venijnig Voorschoten mee in, maar goed – die wordt toch nooit meer uitgespeeld. Een enkel smetje op een verder blinkend blazoen overigens – Klaassen speelde een voortreffelijk seizoen.

Onze nummer zas Loos zat een tijdje in Nieuw-Zeeland, maar dat was niet lang genoeg om te voorkomen dat ze er weer even vier doelpunten van méér dan 35 meter afstand in wist te jagen. De mooiste? Een vrije trap thuis tegen Lisse – vanuit de middencirkel. Daar stond wel tegenover dat ze één van haar drie strafschoppen miste, maar dat hebben we haar alweer vergeven. Je kunt niet altijd z…

De bank warmhouden? Tuurlijk! Maar dan wel in stijl! Frenkie heft nog maar eens het glas. Nog 7 uur en 12 minuten te gaan!

Eveneens op het middenveld houdt onze frivole dartelaar Rusman een fraaie statistiek in ere: zij speelde dit seizoen met de grootste variëteit aan rugnummers: de nummers 7, 8, 11, 12, en 15 passeerden de revue! En Rusman liet het daar niet bij zitten: bijna de helft van haar duels speelde ze op pijnstillers na het bereiken van het hoogste aantal ziekenhuis-bezoeken in één seizoen (16). De duik van de trap met glas water in de hand staat in het collectieve geheugen gegrift – heldhaftig!

Minder variëteit behelsde de opkomst van Van Haga dit seizoen (4 wedstrijden in verband met een Iers avontuur), maar de flegmatieke woordvoerder werd wel ‘surprise of the season’ met haar mysterieuze edoch heroïsche verschijning in Rijpwetering voor de vernedering van ROAC.

Nummer tien Amesz deed tegen Rijnvogels-uit een knappe imitatie van pluisje’s ‘hand van God’, maar wist die wedstrijd nog eens te boeken te halen: bij de 1-2 verliet de 410 gram wegende Ladies-bal haar voet met een recordsnelheid van 122 kilometer per uur. Tuurlijk, dat zou met een normale bal toch al snel 10% trager zijn geweest, maar Derbystar is toch maar mooi dat gat in de markt ingedoken.

En och, als we het dan toch over Amesz hebben. Dit keer tezamen met in-de-verste-verten-nog-niet-eens-quasi-back Rietveld wist ze wéér tweede te worden op de topscorerslijst (beiden met 8 doelpunten), maar voor de tweede maal op rij kroonde ze zich ook tot assistmeister met (wederom!) 9 pure assists.

De hoogste score op de schaal van lituation (9.2) bleef dit seizoen in het bezit van de Tent, maar onze nummer 12 mocht ‘m afstaan aan onze nummer 8. Braziliaanse samba-solist Ari (voorheen bekend als De Jong Junior) nam in de 27e minuut van het treffen met Blauw-Zwart de bal achter het stand been langs mee en zette daarmee twee Wasse-naarlingen op het verkeerde been. Daar hadden ze niet terug! (of toch wel, het werd uiteindelijk 2-2.)

Alsof het niks is! Tegen ASC speelden de studentikoze protagonisten in een offensieve 3-5-2-formatie. Los daarvan telde de wedstrijdselectie ook nog even 5 (!) invallers, het hoogste aantal deze campagne.

Voorin schitterde de belofte van vorig seizoen vooral in afwezigheid: snelheidsduivel Post brak haar snelheidsrecords dit seizoen vooral in Zuidoost-Azië en liet haar naam slechts 3 maal op het wedstrijdformulier noteren. Daarmee hield ze brekebeen en stuko-Tesla Tiggelaar maar net voor zich, want de olijke sociëteitsbaas wist alvorens het afscheuren van een hoop vitaals toch nog mooi 4 duels te noteren. ‘Vo!

De overige aanvallers waren gelukkig allerminst afwezig: Van der Veen greep al op 21 september de titel van topscorer, en stond die tijdens het restant van ’19/’20 niet meer af, met uiteindelijk 16 doelpunten.

Ze was dit seizoen echter niet de enige met een hattrick, want de vrouw met het mooiste haar en de smerigste tackles – veredelde rechtsbuiten Botte Bijl ‘Ima’, afgelopen zomer toch binnengehaald als de belofte op rechtsback – pakte ook gewoon haar hattrick mee in het demasqué van Noordwijk (8-2).

Debutante ‘de Schrik van WVC’ wist even de vaste topscorer de stuipen op het lijf te jagen: (Merel) Roos kreeg het op de heupen tijdens de vernedering van ASC en pakte naast 3 assists ook even 2 goals en de topscorerstitel mee. Die moest ze helaas twee dagen later alweer afstaan aan Van der Veen, maar de stormachtige prestaties op rechtsbuiten leverden de kwieke roeicoach toch maar mooi de titel talent van het jaar op, dankzij een hoogste gemiddelde rapportcijfer van 7,9 in het grote competitieboek van de knettergekke trainer. Ga zo door, Roosie!

Dan blijft er één speler over: De Jong Senior. Trouwe rechtsback, misschien wel de meest constante factor op het veld, de Lucy Bronze van dit elftal. Maar mevrouw maakte op huurbasis furore in Bologna en miste daardoor het grootste deel van het seizoen. Gevolg: geen enkele statistiek van de Gooische alleskunner is noemenswaardig. We kunnen enkel hopen op een minder flets cijfermatig optreden in ’20/’21.

Zijn we er dan zo? Eigenlijk nog steeds niet. We zouden nog kunnen zeggen dat onze heldinnen dit seizoen in drie formaties speelden (4-3-3, 3-4-3 en 3-5-2), dat we die 3-4-3 in maar liefst 8 duels hebben mogen toepassen, dat die vier D’s van verdedigen maar niet blijven hangen (Delay, Deny, Deflect, Defend!), dat er dit seizoen één invaller op het veld stond die we nooit vóór en nooit meer na die wedstrijd hebben gezien (Coosje!), en dat er maar liefst vier spelers geen minuut (0) op de bank hebben doorgebracht. Maar u heeft een beeld hopelijk. Volgend jaar pakken we wel die beker, en fileren we dat valse-9-systeem van Zevenhoven, komen die dekselse Esther (SJZ) en Nathalie (Blauw-Zwart) niet meer tot scoren, winnen we eindelijk eens een wedstrijd van Voorschoten ’97 en trekt Rietveld af en toe eens een sprintje bij de warming-up. We houden hoop.

Dames 1: Slag bij Rijpwetering markeert victorie no. 7

Van harte welkom in Rijpwetering! Rijpwetering is gemoedelijkheid! In Rijpwetering staat iedereen voor elkaar klaar: papa’s en mama’s moedigen hun dochters op het voetbalveld aan, de Technische Commissie steekt zonder morren z’n handen in het vuur voor het trainingsschema van de pupillen – ook als dat niet in het geding is – en de buschauffeurs rijden niet op tijd, maar wel op kwaliteit. En in Rijpwetering houdt een trainer vooral z’n mond. Dat geschreeuw met al die aanwijzingen de hele tijd? Voor niemand leuk. Vroeger stond er trouwens ook nog eens een bloedmooie dame uit De Veen achter de kassa van De Halte, maar die schijnt Rijpwetering te zijn ontgroeid. Kan gebeuren.

Rijpwetering had tot gistermiddag, pakweg 15:45 uur, een droom. Niks geks, want je moet ook weer niet naast je schoenen gaan lopen. Nee, heel eenvoudig: drie puntjes binnen de net-niet symmetrische gietijzeren poort van het Hertogspark houden. Gewoon leuk, lekker winnen. En alles klopte: lekker weer, biljartlaken van kunstgras, fitte Bouwmeester, fitte Veilbrief, kraakheldere strategie (Bal? Naar voren!). En het allermooiste? De oh-zo-hoogopgeleide stadsmeisjes van LSVV ’70 zaten te krap in de selectie. Ja, wat doe je dan? SPELEN!

Als makke lammeren struikelden de Leidse studentes bus 56 naar Leimuiden uit. Een midweeks hoofdstuk uit het bekeravontuur nog in de benen, geen wissels, nauwelijks hoop. Zo moesten de 4000 Spartanen bij Thermopylae zich hebben gevoeld toen in 480 v. Chr. een miljoen Perzen de bergpas beklommen, die de Spartaanse koning Leonidas wilde verdedigen. Maar dan! Plotwending! Licht, warmte. Energie! Als een zon die na een striemende stortbui z’n stralen over je aangezicht stort. Wytske van Haga. Op een sfeerloos stuk parkeerplaats in Rijpwetering, met een sporttas over d’r schouder.

Rijpwetering kwam die klap niet meer te boven. Gisteren niet, vandaag niet, morgen niet. Loos legde er na 8 minuten een doorsnee schoonheid in van een meter of 35. Ondanks een sublieme Angenent kwam het paars-grijs nog even op gelijke hoogte, maar Rietveld en Ari (De Jong Junior mag niet meer) schoten de droom aan gruzelementen. Rusman verloor drie vingers aan de frustratie van de vrindelijke gastvrouwen, maar pingelde vrolijk verder. Vargas Navarro, Klaassen en Ari spotten met het begrip ziekenboeg en worden komende week bij Defensie voorgedragen voor een onderscheiding voor Dapper Gedrag in de Militaire Willems-Orde. Bijl (Woman of the Wedstrijd!) en Van Dam gaven een lesje instappen en omschakelen, en oh oh oh, wat werd er zo nu en dan lekker onder de wanhopige pressie uitgevoetbald.

Loos mocht nog even aanleggen van 11 meter: 1-4. ROAC mag de borst gaan nat maken voor de return: als LSVV met een complete en fitte selectie op het WMS verschijnt, komen ze in Rijpwetering niet meer aan dromen toe met al die slapeloze nachten.

De halte naast de Halte, stralende selectie (minus de fietsers en Van Haga) na het demasqué van ROAC. Staand, van links naar rechts: Ari, Vargas Navarro, ’t Hert, de Botte Bijl, Zas/Loos, Amesz. Op de bidons: Klaassen. De zeemeermin: Rietveld.

Ongeslagen LSVV 5 op weg naar beste seizoenstart sinds de naamwisseling

Vijf uit vijf. Zowel in de beker als in de competitie is het recreantenteam van LSVV ’70 voortvarend van start gegaan. Met maar liefst 6-0 werd Sporting Leiden aan de kant gezet. Een overwinning die overschaduwd werd met brakheid, bier, blessures en drie gemiste kansen van wannabe-captain Cnossen.

De aanloop naar de wedstrijd begon goed: zoals altijd had dhr. D. van Berkel last van zijn hamstring. Hij ging kijken of hij mee kon doen, maar besloot uiteindelijk dat hij 90 minuten kon volmaken. Classic Theo.

Voor de start van de wedstrijd waren maar liefst achttien man aanwezig. Met een strak tenue, brakke koppies en een lichte alcoholdamp mochten ze eerst opdraven voor de teamfoto. Hoewel afgesproken was dat daarna de voltallige selectie gezamenlijk een warming-up zou doen, stonden er maar vijf man opgewarmd aan de aftrap.

De eerste helft begon daarom erg slecht. Ballen kwamen over 5 meter niet aan. Dhr. Schelvis werd elke keer de diepte ingestuurd, terwijl de bal over de achterlijn zeilde. Mensen werden bij corners niet bereikt en de tegenstander werd met counters nog behoorlijk gevaarlijk. Het dieptepunt werd bereikt toen captain Hennen dhr. P. van Berkel van tactische inzichten wilde voorzien, waarop de nummer 9 antwoordde: “Ik heb mijn eigen tactiek.” Gelukkig werd net voor de pauze, na enig druk zetten en een vlijmscherpe pass van dhr. Cnossen, de bal in het doel gewerkt door dhr. Hennen.

De captain had in de rust de mannen weer op scherp gezet en wissels toegepast. Het leek hem een uitstekend idee om te rouleren met de aanvoerdersband, inzake dhr. Cnossen was dit echter aan dovemans oren gericht. Pesten gebeurt blijkbaar niet alleen op het schoolplein, want voor de wedstrijd begon had dhr. Cnossen de band al afgepakt van dhr. van Ouwerkerk. Een typerend beeld van een 12-jarig jongetje dat vast zit in het lichaam van een 23-jarige. Classic Victor.

De tweede helft begon een stuk beter dan de eerste, voornamelijk wat betreft het afmaken van kansen. Toen dhr. Cousin, dhr. Cnossen (2x), dhr. Tellam en dhr. Velthuizen de score hadden uitgebreid en de tegenstander door blessures met tien man kwam te staan, was de wedstrijd gespeeld.

Dit werd pijnlijk duidelijk toen de schiettent geopend werd en de keeper een goede sta-in-de-weg bleek voor dhr. Cnossen en dhr. P. van Berkel. Gelukkig heeft laatstgenoemde een ‘eigen tactiek’, wat dat dan mag zijn mag Joost weten. Met zes punten uit twee wedstrijden kon eindelijk het bier vloeien, vlees gegeten worden en koppen kaal geschoren worden. Hulde!

Het nieuwe LSVV 5 over hun befaamde “nooit de nul”

Let op! LSVV 7, nu officieel LSVV 5 en officieus nog steeds ‘nooit de nul’ , uw entertainment team is weer actief geworden. Klaar om de winst te pakken in de beker, de competitie en in het veld. Een nieuwe seizoen vol met nieuwe ronde ballen en kansen op doel. U begrijpt, deze kansen komen niet vanzelf. Uniek in de geschiedenis van ‘nooit de nul’ zijn er forse voorbereidingen geweest. In teamverband zijn we de Ardennen getrotseerd en hier hebben wij kleur gegeven aan het team doormiddel van paintball. Ook individueel is het niet blijven liggen. De uithouding is ook in de zomermaanden goed bijgehouden door in de barre omstandigheden onder hoge promillages gewoon de voetjes van de vloer te houden. Het scoren op doel is ook in de clubs goed getraind waarbij sommige players het toch beduidend beter doen dan anderen. Het moge duidelijk zijn dat deze forse trainingen de rondingen van de 0 in ‘nooit de nul’ eer aandoen. Maar hoe zit dat eigenlijk met de prestaties van het team?

acheter viagra pharmacie, click here, cialis 20mg prix, click here

Nou goed. eerste wedstrijd gewonnen met 7-2 Lekker bezig toch heeyy bier, woohp. Maar de 2de wedstrijd ging iets anders dan wij gewend waren…

Weetje: een elftal bestaat uit 11 mensen. Een slecht afgeronde 11 minuten voor de wedstrijd kwamen wij erachter dat wij een precies aantal van 11 bij elkaar zouden krijgen voor de aanvang van de wedstrijd. Een meer precieze voorbereiding in de rest van het seizoen is hierbij alweer onmogelijk gemaakt. Al voor het startsignaal was de spanning al duidelijk te voelen. De warming-up bleek sommige al snel teveel en bij navragen bleek zuurstoftherapie tijdens de wedstrijd niet mogelijk. Toch heeft het team zich herpakt en begonnen wij fel aan de wedstrijd. Mij ging het allemaal te snel in het veld. Maar na een gelijk opgaande 30 minuten begon het mij echt te duizelen. Een flitsende aanval van Kasper werd abrupt onderbroken met een dierlijke tackel, resulterend in een place kick… Het bleef 0-0. Totdat we met het hele team de bal er inschoten 15 minuten voor rust. Dit linkse doelpunt was precies genoeg zodat iedereen een lekkere thee kon drinken in de rust. 

Na veel gejammer over wie er asjeblieft wissel mocht staan ging de 2de helft van start. Nietsvermoedend speelde wij verder, maar niks was minder waar. Na nog 2 doelpunten met een praktisch kopje en hoog geleid schot kwam tot verbazing het eindsignaal. Zelfs zonder afronding stond onomstotelijk vast dat onze vaste keeper de 0 heeft weten te behouden. Dat rest tot de vraag: “welk team is dit en wat voor toekomst gaat hier komen?”  Ik kan u alleen zeggen dat het eerste krat al gedronken is, de rest moet nog blijken…

SBS6 bevestigt: vrouwenvoetbal-reality show loopt vertraging op (met 3-2)

Een forse streep door de rekening voor TV-maker en presentatrice Linda de Mol: de productie van haar nieuwe reality-format ‘Gras, Ballen en Bijna op Kamers’ liep zaterdag een forse vertraging op. De beoogde TV-première op 1 juli 2020 is daarmee hoogst onzeker. De Mol, deze zomer nog met veel trompetgeschal binnengehaald bij SBS door broer en eigenaar John de Mol, zit naar eigen zeggen mentaal even helemaal aan de grond.

‘Gras, ballen en bijna op kamers’, met hoofdrollen voor onder meer Rifka Lodeizen en Sylvia Hoeks, leek de laatste maanden de allesverlossende kaskraker te worden om SBS uit het slop te trekken. Toegegeven, de opzet was al aan de gewaagde kant: de serie moest het verhaal van een écht meisjesvoetbalteam vertellen, dat zich als bijeengeraapt pupillengroepje ontpopt tot een hemelbestormend vrouwenelftal, dat zich een weg naar de Hoofdklasse baant. Een stukje coming of age, ontluikende seksualiteit, een verbeten emancipatiestrijd, zich aan het ouderlijk gezag ontworstelende pubers – alles zat erin. De Mol had in Fred van der Kaay zelfs al een Coach Carter-achtige trainer gevonden, die bereid was om een als DoCoS Vrouwen 1 gekroond meisjesteam naar de top te geleiden – against all odds natuurlijk.

Hoe groot dan ook de teleurstelling toen afgelopen zaterdag het heroïsche basisscenario voor seizoen 1 – een volledig ongeslagen seizoen – de prullenbak alweer in kon. Uitgerekend dertien baldadige figuranten (ingehuurd via castingbureau KNVB) gooiden roet in het cinematografische eten. De in een donkerblauw tricot gehesen acteurs – zoals zo vaak niet al te vermogende studenten op zoek naar een zakcentje naast de studielening – speelden de eerste 48 minuten nog leuk volgens script. Loos dook eens onder een bal door, Vargas Navarro liet eens een aanvaller glippen, elk balbezit werd keurig naar de tegenpartij en hoofdpersonen gedirigeerd. 0-2. Ze zouden er bij Montage en Special Effects weinig werk aan hebben, zo leek.

Maar vervolgens sloeg de stemming toch nog om: het achtergrondgepeupel besloot doodleuk een heel ander scenario uit te werken. Vanuit de 0-2 achterstand zette het figurantenensemble het protagonistenteam fel onder druk en legde het met een ontketende of ontloken Roos de bezoekers én hardwerkende cameraploeg het vuur aan de meestal spreekwoordelijke schenen. Van der Veen was met de winnende treffer als Michael Jordan in Space Jam, De Jong Junior zette jong grut van de bal als Sylvester Stallone in z’n betere jaren, en de opgeleefde Van Dam speelde helemaal solo het complete Star Wars-deel The Return of the Jedi na. Prachtig beeldmateriaal, maar voor het verkeerde script. Na 90 minuten filmen betekende dat 3-2 voor de thuisploeg.

De Mol overweegt nu naar verluid om de bekerperiode uit de uiteindelijke serie te knippen en alleen de competitiewedstrijden mee te nemen in ‘Gras, Ballen en Bijna op Kamers’. Al wringt ook daar de voetbalschoen: het genoemde castingbureau waar SBS een langdurig contract mee heeft lopen heeft ook in competitieverband ruimte gegeven aan de ‘Bloed aan de palen’ brallende typetjes.

Transfergeruchten #3: Korevaar komt belofte wat later na, Peeters regelt het zelf, weer een De Jong

Vroeger had je zoiets als een zomerstop. Tegenwoordig eindigt de hele kermis in juni en speel je half juli alweer Europese voorrondes. Leuk hoor, maar dat leidt de aandacht mooi af van waar het echt om draait in de vakantie: transfers, transfers, transfers. Gelukkig houdt onze redactie focus en zet ze de feiten en alternatieve feiten voor u op een rijtje. Met de seizoensopening al bijna aan de horizon: komen ze!

viagra online this site, comprar cialis online, click here

Korevaar in 2012 in zijn natuurlijke habitat – schoenen in de handen, bal aan de voet en een matig speelveld voor de boeg.

Korevaar (CVV Be Fair)

We trappen af met LSVV 4: de tweede selectie van NSL stond de laatste weken vooral in de spotlights door de aderlating van een vertrek van Excell-man Maximiliano Brink, maar blijkt nu de ultieme versterking binnen te hebben met Johanan Korevaar. Zijn reputatie snelde hem respectievelijk twee en één jaar geleden reeds vooruit, toen hij voor de camera’s bij CVV Be Fair meermaals aankondigde voor een flinke smak geld naar de estudiantes over te stappen. Die zak geld kwam er niet, maar omdat ze er in Waddinxveen inmiddels ook wel klaar mee waren komt de sympathieke spelmaker met studentikoze mat gewoon transfervrij over. ‘Vo!

Doornenbal 3.0 (Gouderak)

Het houdt niet op. Niet vanzelf althans. Eveneens bij LSVV 4 sluit alweer de derde (!) Doornenbal-telg aan. Na libero Jesse en vice-clubtopscorer Jiddo heeft ook het talentvolle neefje Joram de weg naar het verre-van-maagdelijk rood-wit weten te vinden. De bloedband is onmiskenbaar: een weergaloze techniek, dodelijke afronding en een glimlach om in te lijsten die een cheetah-achtig moordinstinct moet verhullen. Na de 3 J’s is het nog altijd wachten op de eerste Doornenbal met een andere initiaal en een vermogen dat beter bij het weinig goddelijke gemiddelde van onze mindere godenzonen aansluit. Voor het 4e elftal wellicht wel een welkome versterking in de race naar boven in de 6e klasse.

De Jong (Ocean CleanUp)

Dan naar de zaaltak. De zaaltak? Jawel, de zaaltak. Wat minder in schijnwerpers doordat je die gasten zelden op het WMS ziet, maar niet minder actief op de transfermarkt. Neem de debutanten van Zaal 4: dat is gezien de aard van een debuut natuurlijk één groot transferfestijn, maar d’r zit bij de tekenende jonge honden een paar hele grote namen. Vorige week zette de grote Dion Bulk al een handtekening onder een driejarig contract, deze week verwelkomt LSVV alweer de tweede De Jong van de zomer. Enter Llorenç de Jong. We hebben geen flauw idee van z’n voetbalverleden, behalve dat ‘ie geen familie is van Frenkie, Luuk, Frank, Ilona, Marijn, onze secretaris of Dames 1-aanwinst Ari, maar De Jong maakt zich wél sterk voor minder plastic. En dat is potverdikkie lang niet verkeerd! Geef ze van jetje, Llorenç!

Peeters (LSVM)

Door naar het team dat afgelopen seizoen het hoogste winstpercentage van de club behaalde: de damesselectie haalde al enkele versterkingen binnen en schijnt de pijlen ook gericht te hebben op een voormalig international, maar het is de naam Judith Peeters die momenteel de meeste aandacht trekt. Peeters, die in 2014 doorbrak op 100%NL met het tekstueel voortreffelijke ‘Jij bent mijn leven‘ (“Ik ben zo blijijijij bent mijn leven”), constateerde aan de hand van haar eigen afwezigheid op de scoutinglijst dat het scoutingapparaat van de studentenclub überhaupt niet functioneert. Peeters schuwde geen grof geschut: vorig week leverde ze volgens intimi een eenzijdig ondertekend contract in bij de afdeling P&O – met een niet mis te verstane salariseis. Trainer Jelles weet nog altijd van niks, maar de volgende Tent-telg is reeds toegevoegd aan de officiële communicatiekanalen van de superstudenten. Bizar!

Van der Zwet (DOSR)

Sinds de oprichting van het Technisch Hart liggen deze heren – ongeacht welke namen de felbegeerde zetels mogen beklimmen – steevast onder vuur. Het aankoopbeleid vormt daartoe niet minder aanleiding: ondanks dat in juni 78% van de beloften uit middenvelders bestond, besloten de technische marionettenspelers een zak geld op tafel te gooien voor de komst van Pim van der Zwet. Tuurlijk, Van der Zwet is geen kleine naam en maakte recent in Katwijk nog furore tijdens het NK-voetvolley met verhoogde netten voor spelers met een verlaagde neiging tot overspelen. Maar hij speelt graag op het middenveld.

Lege tribunes bij het Houtense FC Delta Sports dit seizoen. Zonder Den Hartog kan de plaatselijke geel-blauwe trots geen vuist maken in de provinciale competitie.

Den Hartog (FC Delta Sports ’95)

Ze trainde alweer bijna een half decennium mee, maar overhaaste beslissingen zijn nu eenmaal zelden een goed idee. Delta Sports was er alles aan gelegen om de ‘Lepe van Lopik’ (in pittoresk Houten ook bekend als ‘Delta’s Dribbelaar’, ‘Haas Hartog’ en ‘de Dirigent’) te behouden, maar als LSVV ’70 met de beurs gaat zwaaien is er geen houden meer aan: Selma den Hartog was na vier jaar dralen in de provincie wel toe aan een stapje hogerop en vindt dat zonder meer in de selectie van oefenmeester Cnossen. Den Hartog kan uit de voeten op beide back-posities en is ook geen onverdienstelijke voorstopper.

Onze LSVV heldinnen in cijfers (nou ja, Dames 1 dan)

Damesvoetbal groeit. Wereldwijd, in Nederland en bij LSVV. Maar dat konden we natuurlijk niet beweren als we de cijfers niet hadden. Speciaal voor onze supporters: het hele afgelopen seizoen in cijfers die boekdelen spreken. Althans, voor de 27 wedstrijden van Dames 1. Debuterend Coach Cnossen moet voor de tweede selectie nog even een systematiek voor rapportage en analyse vinden. Waarschuwing: dit gaat ver.

Zes keer Woman of the Wedstrijd: Renske Loos.

Om met de mooiste statistiek te beginnen: de onzen incasseerden dit seizoen op twee teams na de minste tegentreffers. Enkel de kampioen en de runner-up kregen minder tegendoelpunten te verwerken. Niet onverdienstelijk, in een competitie waarin bijvoorbeeld Forum Sport tot maar liefst 118 doelpunten en zelfs nummer 5 Lisse tot 76 doelpunten in 22 wedstrijden kwam. ‘Compact’ is voor de rood-witten niet zonder reden op de truien belandt.

Loos kenden we al van het getal 6 (rugnummer én grootse quote), maar dat is ook nog eens het aantal keren dat ze dit seizoen tot Woman of the Wedstrijd werd uitgeroepen. Meer dan enig ander. Daarmee groeide ze in razendsnel tempo uit tot publieksfavoriet onder supporters en Texels uitgaanspubliek. Wow.

Was Loos daarmee ook de meest waardevolle speler van het seizoen? Moeilijk te zeggen. Ze speelde in ieder geval samen met Rietveld en Van Dam de meeste wedstrijden: 26 stuks. Andersom geformuleerd: deze drie strebers misten in het hele seizoen slechts 1 wedstrijd. Wow wow. Hadden ze verder geen leven dan? Dat laten we even in het midden.

Om dan even flink stil te staan bij Van Dam. Maar liefst 11 keer heeft de stille sterrenkijker en linguïst de nul gehouden met haar teamgenoten. 2 maal als keeper, en maar liefst 9 wedstrijden als verdediger.

Daarmee is ze overigens nog niet direct de meest waardevolle verdedigster. Vargas Navarro, De Jong, Rietveld en De Heer incasseerden namelijk minder tegendoelpunten per minuut. Die gekke Spanjool scoort op dat gebied zelfs het best: 0,01148 tegendoelpunten per minuut (ongeveer 1,03 per wedstrijd).

De Jong was positioneel achterin overigens de meest stabiele factor: Van haar 22 optredens vulde ze 1777 minuten als verdediger. Ter vergelijking: reserve-back Rietveld (toch vooral gebruikt als linksbuiten) speelde 664 minuten achterin. 7,4 wedstrijd van de 26 dus. Stond dus een stuk vaker voorin, al ervaart ze dat zelf altijd heel anders.

Aan voorin mogen we overigens niet teveel woorden meer vuil maken, maar voor de volledigheid toch even: Van der Veen speelde dit seizoen 25 wedstrijden voor het eerste team en kwam daarin 32 keer tot scoren. Daarmee kroonde ze zich tot clubtopscorer (overigens maakte ze er ook nog 8 voor Dames 2).

Assistmeister Amesz! Die vrije trap hier gaat er trouwens niet in. Dames 1 scoorde dit seizoen niet één keer direct uit een vrije trap. Bizar!

De nummer 2 op het topscorers-lijstje kroonde zich wel nummer 1 op een ander lijstje: Amesz (10 doelpunten) kroonde zich namelijk assistmeister met 9 pure assists. Lang niet onaardig!

De snelste assist dit seizoen werd overigens gegeven na 24 seconden spelen, en was afkomstig van de voet van Verara van Koster. Bekroond met het snelste doelpunt (25 seconden na aftrap) uiteraard, van Vargas Navarro: een volley met haar linker in de bovenhoek tegen Lisse thuis (3-0 winst).

Hardlopers zijn doodlopers, maar van een beetje snelheid zijn we ook niet vies. Snelste speler dit seizoen? Onze bloedeigen Jacky Post werd tijdens Zevenhoven uit (4-2 verlies) geklokt op 28,4 kilometer per uur. Dat was weliswaar over een afstand van slechts 15 meter, maar toch: Usain Bolt deed het op de 100-meter maar 6 kilometer per uur sneller.

Over doodlopers gesproken: dat alcohol meer kapotmaakt dan je lief is, was al bekend, maar de ene speelster gaat er duidelijk beter op dan de andere. Maar een promillage van 2,95 gaat niemand in de koude kleren zitten. Rusman presteerde het tegen Voorschoten uit (3-1 verlies) en presteerde die dag in het algemeen niet veel meer. Rusman herhaalde de eerste prestatie overigens vrij recent in de Babbels in De Koog, met beter resultaat tot gevolg.

Gaaf? Tuurlijk, maar how about Van Haga? Die scoorde dit seizoen doodleuk de hoogste score op de schaal van lituation: een 9.2 voor een balletje achter het standbeen langs, net als de snelste goal ook in de wedstrijd tegen Lisse thuis trouwens (3-0 winst).

Stel verdedigde lekker dit seizoen en liet haar fluwelen stemgeluid af en toe crescendo over het gras golven.

De – volgens de vakjury – mooiste assist (score 9.4) was overigens van pinchhitter Overduin op invaller Haasnoot. Een crossbal in de diepte over 67 meter, strak in de voeten van de rechstbuiten, keurig gepromoveerd tot doelpunt. En dat in het eerste duel van het seizoen (Alphia uit, 0-5 winst).

Linksback Stel scoorde dit seizoen niet, maar hield ook menig tegenstander uit scoringspositie. Daarbij tikte ze tegen RCL uit (2-4 winst) in de 18e minuut ook even een recordje aan: het hoogste volume tijdens een duel van de superstudenten. 97.3 decibel bij het roepen om een compacte setting. Ga er maar aan staan. Hielp overigens wel: vanaf de 38e minuut bogen de dames een 2-0 achterstand in een klinkende zegen om.

Enklaar schitterde de tweede seizoenshelft toch vooral in afwezigheid en vestigde ook daarmee een record: zonder blessure miste ze 41 achtereenvolgende trainingen. Chapeau, toch?

Kan het erger, vroeg Tesla Tiggelaar zich af. Jazeker, bevestigen de statistieken. Goed, ze was een half jaartje muscle cars aan het racen aan de andere kant van de Atlantische, maar van de resterende 13 wedstrijden speelde ze slechts 6 duels. Dubieuze eer, maar wel goed voor een vermelding in dit artikel.

Zijn we er dan? Bijna. Eén naam moet nog genoemd worden: 8 wedstrijden hield ze haar doel leeg met katachtige reflexen. 3 keer was ze daarmee Woman of the Wedstrijd. Ze zette de boel iedere minuut van de wedstrijden weer op scherp. En de trainer verzette zoveel mogelijk wedstrijden rond april, zodat ze maar 1 duel miste tijdens haar Korea-tripje. Knuffelkoreaan Angenent is de perfecte sluitpost voor dit statistische jaarboek.

Baas in eigen doel

Het WK voetbal is zo’n 500 kilometer ten zuiden van het Wim Mugge Sportpark in volle gang en na 24 in oogstrelendheid uiterst variabele wedstrijden wordt door de (volledig uit mannen bestaande) redactie van Voetbal International de balans opgemaakt. Zo ook een korte verslaglegging van de persconferentie van het Engelse damesteam, waar de Engelse doelvrouw, Karen Bardsley, en haar (mannelijke) coach onder vuur worden genomen wat betreft de kwaliteit van het feminiene keeperswerk.

In vergelijking met het WK mannenvoetbal wordt er op dit WK voetbal bovengemiddeld veel gegrabbeld door de keepsters, met de dertien goals die de Thaise Charoenying om haar oren kreeg als dieptepunt. Bardsley zegt een oplossing te hebben voor het keepersprobleem: laat vrouwelijke keepers voortaan trainen met hun mannelijke collega’s.

Ook de damestak van LSVV’70 volgt het WK op de voet, uiteraard onder druk van coach Jelles (een man), die wanneer het Nederlands elftal speelt zelfs zijn huis stofzuigt opdat er maar genoeg dames naar zijn gefrustreerde geschreeuw komen luisteren. In de damesgroep wordt Bardsley’s voorstel met hoongelach ontvangen.

Angenent, sluitpost van Dames 1: “Bij LSVV mogen de keepers van de herenteams al jaren meetrainen met mij en Laura (Zwep, keeper van Dames 2, red.), maar het niveauverschil is geen moment kleiner geworden. Als keeper kies je voor een eenzaam bestaan, dus ook op de trainingen ligt de focus op jezelf. Als ik me dan druk ga maken over hoe of wat Martin (Maurits Niemeijer, LSVV 2, red.) en Niels (Niek Blok, LSVV 4, red.) allemaal uitspoken, kan ik ook niet werken aan mezelf. Dat hele samen trainen gaat niets opleveren, ik heb geen man nodig in mijn leven.”

Voorzitter maar toch vooral keeperstrainer Passchier (ook een man), denkt er het zijne van: “Op de training ben ik genderblind. Maakt me niet uit wie of wat ik voor me heb, ik eis dezelfde intensiteit en concentratie van mijn pupillen. Dat De Vreeze nog steeds doelpunten uit directe corners moet verwerken, daar kan kennelijk ik noch een vrouw iets aan veranderen.”

Het feministisch front dat LSVV’70 bij vlagen is, staat dus lijnrecht tegenover de woorden van Bardsley. Haar voorgestelde oplossing is bij de immer vooruitdenkende studentenclub al lang en breed gesneuveld. “Misschien moeten er gewoon meer vrouwen gaan voetballen, dan komen er vanzelf betere keepers”, aldus assistent-trainer Cnossen (alweer een man? het ging toch over vrouwenvoetbal?), die dit overigens met dubieuze beweegredenen zegt.

1 2 3 22