Eerdere berichten: Veld

Jong LSVV met opgeheven hoofd en zonder rouwbanden uit de beker

Na regen komt zonneschijn, luidt een oud Leids gezegde. Afgelopen zaterdag bleek dat eens te meer waar te zijn voor onze Rood-witte helden van de beloften. Een oplettende toeschouwer merkte op dat er niet met de aangekondigde rouwbanden gespeeld werd (zie artikel hier op 12-dec j.l. verschenen, red.). Voor de beker geldt echter dat de jonge honden aan een verbluffende reeks begonnen zijn. Eerder werd namelijk UDO in eigen dorp met 3-0 aan de zegekar gebonden. Om door te bekeren moest dit kunstje ruimschoots herhaald worden. Met een verschil van zeven of misschien toch acht doelpunten moest er zaterdag gewonnen worden om het reeds geplande en geboekte teamuitje van eind februari in gevaar te brengen.

Na een gaslek en andere sanitaire problematiek aan het Wim Mugge Sportpark was de kraker tegen Woubrugge 2 met een uur uitgesteld. Kans voor de studenten om zich nog een keer om te draaien en extra fris voor de dag te komen. Er werd begonnen met een troef, dan wel verrassing – al dan niet uit nood geboren: de atletische Wildenbeest werd tot aanvalsleider a.k.a. spitta gebombardeerd. Verder was het aanvalsplan simpel: ‘willen winnen!’, zoals de later rentreemakende Nestor bij aanvang zou roepen. Ondanks het feit dat spelverdeler Van Eijsden verstek moest laten gaan, liep het goed. Al snel kwam dieselduo Bonte-Kamp op gang. Op links voelden deze twee liefhebbers elkaar feilloos aan. Na een eenvoudig afgeslagen aanval en daarop volgende een-twee, lanceerde Kamp Bonte de diepte in. Met een strakke, harde voorzet op maat werd gelegenheidsbuiten Wind bediend, die de bal met een kordate knik de rechterbovenhoek in stuurde. 1-0.

Nog voordat de spelers van de voormalige Heerlijkheid van Esselijkerwoude en Heer-Jacobswoude zich konden herstellen, was de tweede treffer in de maak. Op dezelfde flank voetbalde het voornoemde duo zich onder de druk uit en ditmaal werd Kamp diep gestuurd. Weer werd Wind in scoringspositie gebracht. Dit keer poogde hij de doelman met een subtiele volley te verschalken. Deze inzet zag hij echter gepareerd, waarop Wildenbeest koelbloedig afrondde uit de rebound. 2-0.  Het koningskoppel Wind-Wildenbeest kroonde zo zichzelf. Van boven werd dit goedkeurend bevestigd met een prachtige dubbele regenboog. Omdat hoogmoed voor de val komt, werd – om juist dat te voorkomen – het koniningskoppel gauw gewisseld om plaats te maken voor aanstormend talent uit het derde. Laurens Vermeulen en Jochem van Es voegden zich zo naast hun teamgenoot Haagse Rob (-in Remmerswaal, red.) die zijn directe tegenstander nog geen halve meter gegund had. Sowieso hadden de verdedigers nog weinig te vrezen gehad. De Jong en Müller hadden alles onder controle. Het lot der Woubruggianen werd kort voor rust reeds bezegeld door Mos. Uit een onwaarschijnlijke scrimmage bleef hij kalm en schoof de bal beheerst in de linkerhoek. 3-0. In de rust kon doelman Niemeijer zich de enige ‘kans’, dan wel tegenstoot niet eens heugen.

De ter ere van koningskoppel Wind-Wildenbeest opgetuigde regenboog was niet van echt te onderscheiden.

De ter ere van koningskoppel Wind-Wildenbeest opgetuigde regenboog was niet van echt te onderscheiden.

Teammanager Nelemans vervulde een glansrol door iedereen te voorzien van een warme drank. Niet overbodig, aangezien de schemering was ingezet en de wind was aangezweld. Bij rust werd in kalm dialoog besloten om toch maar voor de zeven of acht benodigde doelpunten te gaan. Hoe anders zou dat lopen!

De Woubruggers herpakten zich knap en stonden in het tweede bedrijf beter hun mannetje. Kort na rust maakte de hoogblonde buiten knap af door de bal onder de vallende Niemeijer door te schuiven. 3-1. Na een opstootje tussen de uitstekend spelende Karssemeijer en een tegenstander werd besloten tot een penalty. Eerder genoemde ging niet helemaal vrijuit, zo verklaarde hij nadien eerlijk. Terwijl langs de zijlijn berekend werd met hoeveel doelpunten verschil men dan zou moeten winnen, bereidde doelbewaker Niemeijer zich voor op een van de hoogtepunten van zijn seizoen. Met een katachtige reflex zou hij – al zijn ledematen strekkend – de bal uit de hoek duiken. Vervolgens kon de attente De Jong de bal uit de gevarenzone wegwerken.

De Rood-witte helden zouden zich hierna nog een keer herpakken. Dit maal over rechts dwong De Weger een hoekschop af. Uitblinker Kamp schoof deze keihard op het hoofd van Bonte die zijn maatje al begrepen had. Verbluft door de knal van leer op ijzer zag Bonte zijn teamgenoten de 4-1 vieren. Bondsscheids Parlevliet (tot dan wellicht een van de betere arbiters dit seizoen) speelde in deze Woubruggiaanse wederopstanding een bescheiden rol – zo zou gesteld kunnen worden. Na een duel om de bal waarbij zowel verdediger als aanvaller te gronde gingen, werd opnieuw naar de stip gewezen. Nog niet bijgekomen van de verbijstering mocht de aanvaller van Woubrugge nu wel aantekenen en zich zo vereeuwigen op dit toch al legendarische wedstrijdformulier. 4-2.

Speciaal voor het volgende moment werd na kort beraad langs de lijn besloten om de veldverlichting aan te zetten. Na maanden van fysieke afwezigheid loste Bartelds zijn belofte in. Hij zette zijn terugkeer luister bij door ons vooraf aan de kraker de achtergrondgeschiedenis te delen van ‘be there or be square’. Een niet ontoepasselijke zinsnede in deze, waardoor hij zijn vooraf overeengekomen rentree heimelijk aankondigde aan zijn teamgenoten.

Een mooie voetbalmiddag met veel lichtpunten. Niet in de minste plaats omdat de langstudeerders op subtiele wijze het teamuitje gezamenlijk veilig gesteld hadden – zonder dat de persoonlijke-, club- of stadseer in het geding waren gekomen.

Vlaggenschip verpulvert ook BSC ’68: handhaving binnen handbereik

‘t Is natuurlijk wat vroeg om te roepen, maar met de cijfers van de afgelopen seizoenen in gedachten smaakt de zoveelste overwinning op één van de favorieten toch zoveel zoeter – met de geplande opleving van het spelbeeld in het voorjaar is de huidige 9e plek op de ranglijst een ongekende luxe voor het studentenensemble van oefenmeester Jansen. Benthuizer trots BSC ’68 sneuvelde voor de tweede maal in 2017 op het Wim Mugge Sportpark. Verrek, we zouden bijna het verslag van april hier weer kunnen gebruiken.

De nummer twee van de ranglijst bleek al snel de favorietenrol niet te kunnen waar maken in Leiden: beide ploegen deden niet voor elkaar onder, en kansen waren er aan beide kanten slechts sporadisch. Kansjes voor Egberts en Mulder ontbeerden overtuiging in de afronding, terwijl aan de overzijde Dammes Waasdorp in ieder geval eenmaal benadrukte waarom de naam Waasdorp een gegeven onder de lat is.

In het tweede bedrijf was de thuisploeg bij vlagen zelfs de bovenliggende partij, met onder meer een boven zichzelf uitstijgende Wijnakker, en de waanzinnig sterk spelende Van Beuningen en Van Luxemburg. Op wat LSVV-misverstandjes en een aardig kanonskogel op de lat boven Waasdorp na, kon de bevrijdende 1-0 in de 88e minuut van het duel daarom met geen mogelijkheid onverdiend genoemd worden. Nu eens niet Doornenbal, maar matchwinner Petersen schoot zoals zo vaak dit seizoen een vrije trap bijzonder fraai tegen de touwen. Dat vervolgens e.t. P. Stjepanovic – in het duel van april nog de gevierde man – er ook nog wel even 2-0 van had mogen maken mocht de pret niet bederven. Maar daar hebben we natuurlijk beelden van.

Voor een gedetailleerder verslag: zie hier de journalistieke verhandeling van onze vrienden van Leidenamateurvoetbal.

Na knotsgekke eindejaarsklapper Dames 1 én 2 als middenmotoren winterstop in

Flipperkastvoetbal, Russische roulette, een loterij. Al kende het inhaalduel tussen ROAC en LSVV Dames 1 dan uiteindelijk geen winnaar; de neutrale toeschouwer werd toch op een buitengewoon vermakelijke 90 minuten getrakteerd. De 0-0 eindstand was voor beide ploegen een teleurstellend resultaat, aangezien de punten in beide kampen ook hard nodig waren, en het kwartje ook echt de volle 90 minuten lang twee kanten op kon vallen. Maar dat kwartje bleef dus op z’n kant staan, en dan is het vooral zoeken naar de bekende ‘aanknopingspunten’.

Huidige stand op de ranglijst van Dames 1.

Huidige stand op de ranglijst van Dames 1.

De eerste helft was de Rijpweteringse trots de bovenliggende partij, en dat werd uitgedrukt in talloze mogelijkheden die vooral op het aluminium (driemaal), de vingertoppen van de uitblinkende Angenent (ontelbaar) en over of naast het doel verdwenen. LSVV ’70 liet het paars-zwart het spel maken, leek zelf onmachtig de driemans-voorhoede (de Tig, de Veen, de Tornado) te bereiken, verzond enkel ballen zonder doel, en worstelde met de veldbezetting. Het laten zakken van Tiggelaar naar het middenveld bood enig soelaas, en prompt werden er zo nu en dan duels gewonnen, maar de echte kentering vond zoals zo vaak plaats na de thee.

Het tweede bedrijf waren het de bezoekers die de kansen aaneen regen – met een simpele dosis communicatie bleek het rood-wit plotseling prima in staat zich combinerend over het veld te verplaatsen. Capitana De Heer Junior vormde het baken van rust achterin, en het middenveld bleek met onder meer de uitblinkende keepster Zwep en de ijzersterke Koster voortdurend prooi voor het studentenensemble. Scrimmages op de doellijn, afstandsschoten van Tiggelaar, Koster en Van der Kruk, en weergaloze solo’s van Rietveld en Lanooij. LSVV had niks te klagen, op een kleine kanttekening na: er viel geen treffer. De laatste tien minuten werd het met een aantal riskante uitbraken van ROAC zelfs nog billenknijpen – mede dankzij de magische wederopstanding van Rijpweteringse spelmaakster Bouwmeester, wiens tumultueuze uitvallen vroeg in de tweede helft nog het eind van een voetbalcarrière deed vermoeden.

Huidige stand op de ranglijst van Dames 2.

Huidige stand op de ranglijst van Dames 2.

Maar 0-0 bleef het dus. En dan is het met de kerst voor de deur een kwestie van de balans opmaken. De conclusie daarvan is nog helemaal zo gek nog niet: na een kleine vier maanden voetbal in twee opnieuw op te bouwen teams ziet het er allemaal niet onaardig uit. Beide ploegen voeren in hun competities de middenmoot aan als nummer 6. Dames 1 doet dat vanuit een iets gunstiger situatie, omdat het minder wedstrijden heeft gespeeld dan de ploegen onder haar. Dames 2 heeft dat voordeel niet, maar heeft wel al meer punten verzameld. Het is met name in Dames 1 nu nog behelpen met de opkomst, omdat de selectie officieel slechts 13 speelsters kent. Maar met de aanwas van versterkingen en de hulp van talloze invallers lijkt ook daar nu enige stabiliteit in het verschiet te liggen.

En daarnaast eveneens in het verschiet: de rentree vanuit de ziekenboeg van middenvelders Vargas Navarro en Brouwer op de korte termijn, de voorspoedig revaliderende Westink op de langere termijn, en de terugkeer per vliegtuig van Loos, die na de winterstop weer aansluit na een huurperiode bij het Australische RMIT. Tel daar de transfergeruchten omtrent Bouwmeester, Belt en Van Tuijl bij op, en de feminiene LSVV-afdeling kan de blik zo stilletjes aan wel omhoog gaan richten. Chapeau!

De KNVB heeft laten doorschemeren LSVV-rechtsbuiten Lanooij op de valreep nog mee te nemen in de genomineerden voor de KNVB Fair Play-award 2017. Lanooij zou volgens Directeur Amateurvoetbal Jan Dirk van der Zee “zelfs in het heetst van de strijd nog oog hebben voor sportiviteitsprincipes,” en dat is volgens de KNVB-bobo zonder meer prijzenswaardig.

Jong LSVV: verder met rouwbanden ter nagedachtenis aan spel

Constantin Müller - 'Mata' voor intimi - met rouwband op de rug bezien, hier op archiefbeeld.

Constantin Müller – ‘Mata’ voor intimi – met rouwband op de rug bezien, hier op archiefbeeld.

Jong LSVV zal de komende competitiewedstrijden spelen met rouwband. Tevens zal voor aanvang van ieder duel een minuut stilte in acht worden genomen, waarna in Gregoriaans mineur vanuit de dug out het ‘Bloed aan de palen’ zal worden aangeheven – overigens zonder het kenmerkende couplet 7 (‘la-láááá…’). Het betreft hier rigoreuze maatregelen, die niet vanuit het Technisch Hart, maar op initiatief van zomeraanwinst Peter Kamp worden genomen.

Kamp kondigde de maatregelen aan na het teleurstellende verlies tegen Valken ’68 4, een martial arts-ploeg die zich dit seizoen per abuis ingeschreven zag worden in een voetbalcompetitie. Dat was voor de geel-roden misschien even schrikken, maar de 2-1 winst op Jong LSVV hielp de jongens toch aan het broodnodige zelfvertrouwen. Al zal de aanblik van de aantredende bezoekers de thuisploeg toch al weinig angst in hebben geboezemd: het rood-wit trad aan met een legioen aan invallers, waaronder een inmiddels gepensioeneerde voorzitter die al na 4 minuten weer naar de zijlijn werd gehaald.

Medio oktober sneuvelde het toch al ziekige spelbeeld van de ploeg van Van der Wal definitief in een thuisduel met de watervlugge jongens van Quick Boys 7, en sedertdien ontbreekt van elke vorm van voetbal ieder spoor. Alleen al de voorgaande zinsnede bevatte met vijfmaal het woord ‘van’ meer constante factoren dan de tactiek van de Leidse beloftenploeg. Teamnestor Bartelds: “Vroeger kon je vanuit je nest met je poot omhoog nog gewoon ‘Willen winnen’ de groepsapp inslingeren, en dan wist je dat het wel goed zat. Tegenwoordig is dat echter zelfs met de aanwezigheid van de gedeeld regionaal topscorer geen garantie voor enig succes.” Ook vice-aanvoerder Van Eijsden (jawel, wie kent ‘m niet?) toonde zich geschokt: “het spelbeeld is echt gekanteld. Of juist niet. Nee, verdorie, juist niet.”

Aanvoerder Mos zweeg na Kamps aankondiging hartstochtelijk, maar liet in het midden of dat een instemmend zwijgen, een gebrek aan belangstelling of een karakteristieke uiting van emotie betrof. Teammanager Nelemans liet weten wél gecharmeerd te zijn van Kamps maatregelen.

Voor sterallures geen ruimte op Wim Mugge Sportpark: LSVV verslaat Be Fair

LSVV ’70 is zichzelf, en dus is er weer eens ouderwets geen touw vast te knopen aan de prestaties van de ploeg van oefenmeester Jansen. Was een week geleden in Driebruggen (we hebben nog steeds geen flauw idee waar het ligt) degradatiekandidaat WDS nog met 2-1 te sterk, deze zaterdag werd doodleuk titelkandidaat Be Fair met exact die cijfers weggezet. Enige constanten in het succesrecept van de studentenequipe lijken toch mild weer, het eigen kunstgras, en een op papier veel sterkere tegenstander.

Natuurlijk: Be Fair voerde het merendeel van de wedstrijd de boventoon, en dat mag ook best met zo’n ploeg. Maar LSVV ’70 liet de bezoekers nauwelijks gevaarlijk worden. De biancorossi pakten zelfs een vroege voorsprong, doordat Van Beuningen net als vorige week een strafschop tegen de touwen joeg, en dan zie je bij zo’n ploeg met titelaspiraties toch vaak de vertwijfeling toeslaan. Bij Be Fair was dat na pakweg een uur spelen (ruimschoots nadat de ploeg zich kort na de 1-0 al weer op gelijke hoogte had geschoten), en zoals zo vaak dit seizoen was het Doornenbal op wie de Waddinxveense defensie geen grip kon krijgen. The new kid on the block besliste kinderlijk eenvoudig de wedstrijd, en in het vervolg werden de bezoekers eigenlijk niet echt gevaarlijk meer.

Volgende week wacht de Leidse derby met VV Leiden, zo’n pot waar je je echt een half seizoen op kunt verheugen. Sietse Fokkema speelt dan administratief gezien tegen z’n eigen club, want die speelt al een aantal seizoenen bij LSVV ’70 in Zaal 1. En ook in Peter du Prie komen de studenten een oude bekende tegen: Du Prie was jarenlang vaste attractie in het eerste elftal van buur en goede vriend Lugdunum.

Overigens zijn dan de hierbovengenoemde ingrediënten voor succes allemaal niet inbegrepen (al weten we nog niet precies wat het weer gaat doen natuurlijk), dus we moedigen onze supporters aan niet al te hoge verwachtingen te koesteren. Punten delen is ook gewoon gezellig.

Het vijfde (en co) pakt eerste punt in de competitie

Op een gure zaterdagmiddag was het zover: de kruistocht richting het vissersdorp aan zee. Richting de burcht van de Kattukers van VV Katwijk. Voorafgaand aan de fietstocht moest onze sterspeler op links die eindelijk een basisplek gegund was, Martijn Sassen dus, eerst nog even wakker gebeld worden. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Eenmaal daar werd er natuurlijk, en terecht, ruimte vrijgemaakt op het hoofdveld. De kraker VV Katwijk 9-LSVV ‘70 5 was amper begonnen of het eerste schot was al gelost. Gelegenheidsspits Huybers schoot net naast. Helaas pakte het daarna direct verkeerd uit: in de scrimmage kwam Katwijk op voorsprong.

En daarna ging het los: twee perfecte rushes in de eerste helft zorgden voor een snelle voorsprong voor de Leidse helden. Beiden op het conto van suikeroompje Jong LSVV. Jeroen ‘Robben’ Wildenbeest schoot na een een-op-een situatie hard en hoog op doel: 1-1. Minuten later was het weer raak. Van Eijsden schoot uit de rebound beheerst raak, na een schot op de paal van zomeraankoop Hoekstra.

Na de rust sloeg de paniek echter toe. Verslapping alom. Helaas. Na de publiekswissel van Van Marwijk veroorzaakte onze externe Van Mourik via een handsbal een vrije trap. De Kattukse tegenstander schoot hem perfect in de bovenhoek. Onhoudbaar. De helden van LSVV ‘70 5 konden het tij vervolgens niet meer keren – ondanks de man extra op het veld. Zo worden de punten gedeeld. Vooral voor de meegereisde supporters was dit een flinke teleurstelling, al werden die wel beloond met een ereronde van formaat.

Vooralsnog is dit het eerste punt van LSVV ‘70 5. Aanstaande zaterdag is de 6 puntenwedstrijd tegen FC Lisse. Wordt de weg naar boven eindelijk ingezet?

Dames 2: tactisch vernuft geen garantie voor succes

Met alleen balbezit win je geen wedstrijden – dat weten ze bij menig topclub, en dat weten ze nu ook bij Dames 2. Op het aan een gure westenwind overgeleverde Sportpark Wassenaar in De Zilk voerde het studentikoze rood-wit bijna 75 minutenlang (het eerste kwartier laten we heel eventjes onbesproken) de boventoon, met zeker in het tweede bedrijf nauwelijks nog activiteit voor het doel van Zwep. Desalniettemin prijkte na het slotsignaal van de man in vrijetijdskleding nog immer de brilstand op het scorebord.

Toegegeven: de ploeg van capitana Van den Bosch maakte ondanks de vertrouwde positie op de ranglijst een sterkere indruk dan vorig seizoen. Achterin staat het bij de geel-roden allemaal een stuk zekerder onder leiding van Djoeke ‘the Duke’ Oude Ophuis (geen familie van), ergens voorin dartelde een nader te identificeren spits frivool over het veld, en in de as van het veld trekt aanwinst Adarkwah wekelijks de kar – en niet onverdienstelijk. Hadden we al gezegd dat spelen tegen Van Nispen Dames 1 sowieso altijd beregezellig is?

Zet daar één van de volledig op de schop gegooide damesteams van LSVV tegenover, en het zou zomaar nog wel eens een lastige wedstrijd kunnen worden. Maar niets was minder waar – goed, het eerste kwartier was het één grote chaos. Maar daarna wisten de bezoekers weer hun positie te vinden, en volgde eigenlijk een nogal coherent beeld: het spel bevond zich voornamelijk op de helft van Van Nispen, en tot de voorhoede werd er steevast voortreffelijk opgebouwd. Tot de voorhoede, want op het laatste kwart van het veld ging alles ook buitengewoon coherent fout: aanvallers kwamen niet tot een schot, middenvelders en verdedigers produceerden enkel rollertjes (Dees) en afzwaaiers (Rietveld), en eigenlijk werden de voornaamste échte kansen nog gecreëerd door de zo nu een dan wat schutterende doelvrouw van de dorpelingen.

0-0 dus. Alles is aanknopingspunt, aanknopingspunten zijn alles. Lichtpuntjes vormden de schier onuitputtelijke Van Vliet, de sterk verdedigende Reints en enkele technische hoogstandjes van Weers en Oudendijk. Als Dames 2 ook maar een fractie effectiever in de afronding wordt, en het de boel achterin net zo dicht houdt als afgelopen zaterdag, kan het weldra gewoon afscheid nemen van de middenmoot.

Aanvoerder De Wit schudt de weerstand op het middenveld van zich af. Over de geboden vergezichten en wolkenluchten viel in De Zilk niks te klagen.

Aanvoerder De Wit schudt de weerstand op het middenveld van zich af. Over de geboden vergezichten en wolkenluchten viel in De Zilk niks te klagen.

Mistroostig weer zorgt voor mistroostige uitslagen – een Super Saturday om te vergeten

Tentamens, dispuutsweekenden, een ruige doorsnee vrijdagavond, en bovenal: zo’n striemende regen en dito novemberwind: bij LSVV ’70 zijn we nou eenmaal buitengewoon sterk in het vinden van oorzaken buiten onszelf die van invloed waren op het weinig consequente spel van de gehele vloot. Een enkel lichtpuntje daar gelaten: het was weer ouderwets tranen met tuiten huilen gisteren. Maar ook daar zit studentikoze schoonheid in.

Het vlaggenschip trad met knikkende knieën aan tegen de koploper [jongens, ‘Soccer Boys’? Dit gelooft niemand – kunnen jullie bij de redactie uitvogelen wat onze stagiair nog meer verzint?]. Dat ging eigenlijk verrassend lekker (brilstand bij rust), totdat de wolken zich leegstortten boven het hoofdveld. En zie dan verregende veteranen als Stjepanovic of Petersen maar weer aan het voetballen te krijgen. Evenwel; ze deden het niet onverdienstelijk (1-4 verlies), en consequent lichtpuntje en topscoorder Doornenbal legde er gewoon weer één in het net.

Dames 1 trad eveneens aan tegen de koploper, maar die knikkende knieën waren er na de vertraging van 20 minuten wel uit: een zeldzaam foutje van onze wedstrijdsecretaris zorgde ervoor dat arbiter De Wit zich een half uurtje in de aanvangstijd had vergist. Vervolgens was het voetbal op het laatste kwartier na ook niet echt om over naar huis te schrijven, en tot overmaat van ramp vulde die arme wedstrijdsecretaris vanuit Tokyo ook nog even de eindstand (2-8 verlies) in bij de verkeerde wedstrijd.

Hetgeen ons bij de jongens van LSVV 6 brengt. Viral liveblogs, dranghekken voor het publiek, iedere wedstrijd naar de club in de Youngtimers van DuneClassics – alles is tot in de puntjes verzorgd. Dus die foutief ingevulde 2-8 zou wel even van het formulier gespeeld worden. Je weet dat je in de diepste krochten van de Kelderklasse bent beland, als ze dan alsnog precies met 2-8 van de mat gaan. Hoe mooi kan ironie zijn?

Jong LSVV zat er de eerste helft niet zo lekker in op de droommat van de Kikkerpolder (3 man bleven vermist achter in de modder). Maar na de 0-4 ruststand stond Gerwen Bonte op als grote redder. Nou ja, ze verloren toch (2-4), maar die jongen verdient ook gewoon credits. LSVV 7 liep tegen een gelijkspelletje aan. En Dames 2 verloor kantje boord van Quickboys Dames 2, maar dat was eigenlijk helemaal geen onaardig wedstrijd (op dat tyfusweer na dan natuurlijk). LSVV 5 ging op het hoofdveld met de voorzitter in de gelederen even ongenadig hard onderuit tegen Kagia 8, waar twee jongens meespeelden die eerder op de dag nog tegen LSVV 4 meespeelden. Wat een commitment!

Werd er niet gewonnen dan? Natuurlijk wel! Laat dat maar aan Jurgens en kornuiten en Janssens en manschappen over. Hekkensluiter UVS 4 werd door LSVV 3 met een overtuigende 4-1 teruggestuurd naar de andere kant van het slootje dat de Kikkerpolder verdeelt. Daarmee staat het sympathieke terzo nu op de tweede plek van de ranglijst. Chapeau! LSVV 4 versloeg betrekkelijk eenvoudig Kagia 6, de club die in de afgelopen twee weken met maar liefst 4 teams tegen het studentikoos rood-wit moest aantreden. Mooi!

Schoolreisje Lisserbroek zorgt voor spektakel op Kikkerpolder

De dagen dat Messias Goudriaan heerste op de Kikkerpolder mogen dan reeds lang vervlogen zijn – het oranje-wit op bezoek in Leiden blijkt nog steeds een garantie voor spektakel. Voor een uniek dubbel-affiche, trok een ware karavaan met de heren- en damesselecties, technische staf en uitzinnige supporters van de trots van Lisserbroek gisteren richting de Sleutelstad. Met een schamel punt – gesprokkeld uit het duel tussen de vlaggenschepen van beide clubs – keerde de karavaan na afloop huiswaarts de polder in, maar de ware winnaar naast het zegevierende Dames 2 van de studenten was de neutrale supporter. Aan spektakel geen gebrek.

LSVV '70 - Kagia

Het dubbel-affiche bood direct een interessant inzicht in de psychologie van de aanhang van beide verenigingen. Terwijl 72% van de inwoners van het pittoreske gehucht uit de Haarlemmermeer aan het hoofdveld neervlijde, settelde de aanhang van de studenten zich in de honkbal dug-outs van het tweede veld. Dat alles in een mistroostige motregen, die zelfs de dapperste wissels beschutting deed opzoeken. Mistroostig was ook de start van de heren studenten, die binnen een kwartier al tegen een 0-2 achterstand aankeken. Uitblinker Van Beuningen bracht de hoofdmacht echter vlak voor rust terug in de wedstrijd, met een heerlijke uithaal – met z’n chocoladebeen, jawel – in de winkelhaak. De vrouwelijke tak van de studenten deed het in het eerste bedrijf dan toch aanmerkelijk beter: na een half uur schoot woman of the wedstrijd Verwilligen vanuit een slap opgevangen hoekschop verdiend het leer tegen de touwen, voor de 1-0 ruststand.

Pas in het tweede bedrijf barstte op beide velden echt een spektakel van formaat los: vooral de heren drukten dat op het hoofdveld uit in een sensationeel scoreverloop: 1-3, 2-3 via Doornenbal, 3-3 door Petersen, 3-4, en tot slot 4-4 dankzij – daar is ‘ie weer – Doornenbal. De bij de 2-3 en 3-3 schutterende sluitpost Van Paridon zal nog slecht hebben geslapen, maar dat is ook te zeggen van de betrokken Kagianen (v) bij de 2-0 op het andere veld, waar vanuit een fiks duel, ingezet door Rietveld, een opstootje losbarstte terwijl de scheidsrechter gewoon liet doorspelen. En een Verwilligen in bloedvorm moet je nu eenmaal niet laten lopen. Ook hier liep de spanning nog op, toen de dames in oranje-wit slim profiteerden van een buitenspelval-list, maar verder dan 2-1 kwamen de vrouwelijke bezoekers niet.

Grote afwezigen bij het treffen tussen de herenselecties waren trainer Freek Jansen – door ziekte geveld – en voormalig angstgegner Rutger Goudriaan. Ter ere van de cultstatus van laatstgenoemde, ontvouwden de Leidse Tifosi in de 67e minuut – een willekeurig gekozen moment – een gigantisch spandoek met de tekst “Boeddhisme, Hindoeïsme, Goudriaanisme.”, als verwijzing naar de welhaast goddelijke techniek die de nog immer immens populaire balvirtuoos karakteriseerde ten tijde van diens hoogtijdagen. In de 68e minuut was het spandoek alweer verdwenen, maar gingen nog wel even kort de witte zakdoekjes de lucht in voor trainer Wijsman, uiteraard louter als satirische kritiek voor het niet opnemen van Goudriaan in de wedstrijdselectie. Goudriaan gaf zelf overigens nog een schitterende voorbeschouwing op het duel middels een interview door Frank Venema van Voetbal in de Bollenstreek.

Onze vrienden van Leiden Amateurvoetbal legden het spektakel op het hoofdveld overigens weer vakkundig vast op bewegend beeld. Props voor het camerawerk van Miguel Angel Obregos Real (dat zijn pas namen!), en het karakteristieke commentaar van de one-and-only Henny Kanbier.

1 2 3 4 5 16