Koploper in het nauw op Kikkerpolder tegen furieus Dames 1

Andermaal schreef de feminiene kant van het Leids studentenvoetbal vanavond een pijnlijk maar fraai stukje voetbalgeschiedenis. In het legendarische megalomane stadion van Leiden-Noord, voor de gelegenheid gevrijwaard van moderne faciliteiten als eretibune, wifi-netwerk, stoelverwarming en toiletten, moest het verkleumde publiek – dat de tribunes tot de nok toe had weten te vullen – met lede ogen toezien hoe LSVV zich op identieke wijze als tegen UDO bewees, een voorsprong pakte, domineerde en vervolgens toch de wedstrijd uit handen liet glippen.

Het zal Oegstgeester succescoach Van der Lubbe toch dun door de broek hebben gelopen, toen zijn pupillen in de eerste helft een schitterende 1-0 van Lanooij om de oren kregen, en enkele malen met meer geluk dan wijsheid door het oog van de naald kropen. En met die goal van Suuz mogen we best eens een alinea opvullen: heerlijke aanname, soepele kapbeweging, een flinke dosis ongeluk of gebrek aan ervaring in het misstappen van haar directe tegenstander (ach, meiske), het opzij leggen van de bal, en het met Zinedine-achtige precisie diagonale afronden vanaf de zijkant van de 16 meter. En dan die bal in de kruising in de verre hoek zien draaien. Het collectieve adem inhouden van het publiek. De angst op witte gezichtjes boven pikzwarte tenues. En het geruis van het net, als stil equivalent van het donderende Allegro Scherzando van Rachmaninov’s tweede pianoconcert. Mogen we een herhaling?

De conclusie na 45 minuten kon door niemand in twijfel worden getrokken: de nummer laatst speelde sterker dan de nummer eerst. Derde keeper Laura stond onovertroffen zelfverzekerd onder de lat, maar wist zich ook gesteund door een oerdegelijke defensie, met de tandem Krijtenburg-De Wit als onvermurwbare rots in de branding. Op het middenveld draaiden De Jong, Frasa, Edelman en Verwilligen welhaast routineus een stabiele cadans in het samenspel, waar het getalenteerde maar piepjonge middenveld van de bezoekers zich zichtbaar door liet intimideren. Maar wie neemt het ze kwalijk? Het is immers toetsweek op het Teylingencollege.

Zo sterk als LSVV zich op voorsprong voetbalde, zo zakelijk nam de combinatie-kampioensploeg van Oegstgeest en UDO de touwtjes weer in handen. Als je alle wedstrijden wint, laat je je verdorie niet de kaas van het brood eten door een stel studenten dat nog geen jaar lang voetbalt, zo moet het devies hebben geluid. Eerlijk is eerlijk, al viel de 1-1 de Noordelingen als een geschenk uit de hemel op het scorebord en in de schoot, het momentum werd uitstekend uitgebuit, en met name de 1-4 sprankelde van individuele klasse (aannemen, kijken, en verwoestend uithalen). Het restant werd voor de Biancorosse één groot déjà-vu van het treffen met die andere Oegstgeester club, afgelopen zaterdag. En toch. Die Jelles mag er zich van bewust zijn dat er zo verrekte veel muziek in deze ploeg zit. Zo fluisterde het gebladerte, toen de hoofdtrainer vergezeld van tactisch meesterbrein en lieftallig assistent De Groot het hek van het Wim Mugge Sportpark achter zich dichttrok.