Eerdere berichten: Nieuws

Dames 1: de spreekwoordelijke nachtkaars in cijfers

En dat was het dan: met uiteindelijk maar 12 van de uiteindelijke 25 competitiewedstrijden gespeeld, zit het seizoen er op. In een totaal van 17 wedstrijden waren maar 3 tegenstanders in 4 wedstrijden de rood-witte damesselectie de baas. 10 wedstrijden werden gewonnen, tot Corona zand in de motor strooide. Niet getreurd, de cijfers nemen ze ons niet meer af. Tijd voor een korte terugblik longread in highlights. Nog maar eens dezelfde waarschuwing als bij de vorige editie: dit gaat ver. Privacywaakhond Bits of Freedom zou hier rillingen van krijgen.

Aanvoerder en Kattuks stijlicoon De Heer heeft maling aan anderhalve meter. Het moet compact.

De meeste wedstrijden (alle) werden dit seizoen gespeeld door zekerheidje Van Dam. Dat verbaast getuige haar dito ranglijst-notatie op de trainingspresentielijst niemand, maar de meeste minuten werden toch echt gemaakt door aanvallende middenvelder Amesz. Met 1374 minuten speelde ze overigens maar 4 minuten meer dan Van Dam. Close call!

We bouwen op van achteren. Maar liefst drie doelvrouwen stonden dit seizoen onder de lat: Angenent, VR2-telg Zwep en een back die in een vorig leven doelvrouw was: Emma Klaassen. Alleen onze eerste keus knuffel-Koreaan wist echter (driemaal!) de nul te houden. En nog mooier: ze pakte ook de enige strafschop die de biancarosse dit seizoen tegen kregen. Hulde! Maar was dat genoeg voor Jissie? Welnee! De sympathieke sluitpost werd ook nog even en passent het vaakst uitgeroepen tot Woman of the Wedstrijd (4 keer). Ja-na-, ja-na- tuurlijk!

Capitana De Heer maakte ondanks haar stressvolle bestaan (u mag morgenavond 20:00 uur wel weer even applaudisseren) de meeste minuten als centrale verdediger (955 minuten), maar gebruikte dat voorrecht niet om de minst gepasseerde centrale verdediger te worden. Spaanse furie Vargas Navarro kreeg als centrale sluitpost slechts 0,0110 doelpunten per minuut tegen (4 stuks in 363 minuten). Al moeten we hier in alle eerlijkheid vermelden dat koningin van de flank Imaan Bijl een beter gemiddelde had, van 0 per minuut. Maar zij speelde maar 27 minuten centraal achterin, dus dat laten we maar even buiten beschouwing.

Linksback Stel stelde enigszins teleur dit seizoen. Niet in haar spel overigens, geen enkele vijandelijke rechtsbuiten mocht ook maar van enige vorm vrijheid genieten. Met name in de kaskraker tegen RCL (5-4 op veld 3) maakte de vaste nummer 5 indruk op de Leiderdorpers. Stel wist echter haar persoonlijke record (97.3 decibel, vorig seizoen tegen RCL gevestigd) niet te verbreken. Niet getreurd, als ze een beetje haar best doet hoeven we haar stemgeluid ook volgend seizoen vanuit Rotterdam niet te missen.

Overigens, terug naar Vargas Navarro. Lorena, ga jij even warmlopen? Frenkie hield afgelopen seizoen de bank uitzonderlijk goed warm voor de overige wissels. Maar liefst 7 uur en 14 minuten bracht ze door op het houtwerk. Vargas Navarro werkte zich naar eigen zeggen in dat tijdsbestek door de In de ban van de ring-trilogie van Tolkien en de volledige Harry Potter-reeks. Verbluffend!

Er mag geklapt worden. En gelachen! DoCoS mocht dan de sterkere zijn in een 1-0 onderonsje. Ze hadden daar wel een 40 gram lichtere bal voor nodig. Om je te bescheuren!

Vaste nummer 15 Emma Klaassen viel in haar eerste seizoen als LSVV’er de twijfelachtige eer ten deel het enige eigen doelpunt tegen de touwen te jagen. Ze luidde er de bekeruitschakeling tegen een venijnig Voorschoten mee in, maar goed – die wordt toch nooit meer uitgespeeld. Een enkel smetje op een verder blinkend blazoen overigens – Klaassen speelde een voortreffelijk seizoen.

Onze nummer zas Loos zat een tijdje in Nieuw-Zeeland, maar dat was niet lang genoeg om te voorkomen dat ze er weer even vier doelpunten van méér dan 35 meter afstand in wist te jagen. De mooiste? Een vrije trap thuis tegen Lisse – vanuit de middencirkel. Daar stond wel tegenover dat ze één van haar drie strafschoppen miste, maar dat hebben we haar alweer vergeven. Je kunt niet altijd z…

Eveneens op het middenveld houdt onze frivole dartelaar Rusman een fraaie statistiek in ere: zij speelde dit seizoen met de grootste variëteit aan rugnummers: de nummers 7, 8, 11, 12, en 15 passeerden de revue! En Rusman liet het daar niet bij zitten: bijna de helft van haar duels speelde ze op pijnstillers na het bereiken van het hoogste aantal ziekenhuis-bezoeken in één seizoen (16). De duik van de trap met glas water in de hand staat in het collectieve geheugen gegrift – heldhaftig!

Minder variëteit behelsde de opkomst van Van Haga dit seizoen (4 wedstrijden in verband met een Iers avontuur), maar de flegmatieke woordvoerder werd wel ‘surprise of the season’ met haar mysterieuze edoch heroïsche verschijning in Rijpwetering voor de vernedering van ROAC.

Nummer tien Amesz deed tegen Rijnvogels-uit een knappe imitatie van pluisje’s ‘hand van God’, maar wist die wedstrijd nog eens te boeken te halen: bij de 1-2 verliet de 410 gram wegende Ladies-bal haar voet met een recordsnelheid van 122 kilometer per uur. Tuurlijk, dat zou met een normale bal toch al snel 10% trager zijn geweest, maar Derbystar is toch maar mooi dat gat in de markt ingedoken.

En och, als we het dan toch over Amesz hebben. Dit keer tezamen met in-de-verste-verten-nog-niet-eens-quasi-back Rietveld wist ze wéér tweede te worden op de topscorerslijst (beiden met 8 doelpunten), maar voor de tweede maal op rij kroonde ze zich ook tot assistmeister met (wederom!) 9 pure assists.

De hoogste score op de schaal van lituation (9.2) bleef dit seizoen in het bezit van de Tent, maar onze nummer 12 mocht ‘m afstaan aan onze nummer 8. Braziliaanse samba-solist Ari (voorheen bekend als De Jong Junior) nam in de 27e minuut van het treffen met Blauw-Zwart de bal achter het stand been langs mee en zette daarmee twee Wasse-naarlingen op het verkeerde been. Daar hadden ze niet van terug! (of toch wel, het werd uiteindelijk 2-2.)

Alsof het niks is! Tegen ASC speelden de studentikoze protagonisten in een offensieve 3-5-2-formatie. Los daarvan telde de wedstrijdselectie ook nog even 5 (!) invallers, het hoogste aantal deze campagne.

Voorin schitterde de belofte van vorig seizoen vooral in afwezigheid: snelheidsduivel Post brak haar snelheidsrecords dit seizoen vooral in Zuidoost-Azië en liet haar naam slechts 3 maal op het wedstrijdformulier noteren. Daarmee hield ze brekebeen en stuko-Tesla Tiggelaar maar net voor zich, want de olijke sociëteitsbaas wist alvorens het afscheuren van een hoop vitaals toch nog mooi 4 duels te noteren. ‘Vo!

De overige aanvallers waren gelukkig allerminst afwezig: Van der Veen greep al op 21 september de titel van topscorer, en stond die tijdens het restant van ’19/’20 niet meer af, met uiteindelijk 16 doelpunten.

Ze was dit seizoen echter niet de enige met een hattrick, want de vrouw met het mooiste haar en de smerigste tackles – veredelde rechtsbuiten Botte Bijl ‘Ima’, afgelopen zomer toch binnengehaald als de belofte op rechtsback – pakte ook gewoon haar hattrick mee in het demasqué van Noordwijk (8-2).

Debutante ‘de Schrik van WVC’ wist even de vaste topscorer de stuipen op het lijf te jagen: (Merel) Roos kreeg het op de heupen tijdens de vernedering van ASC en pakte naast 3 assists ook even 2 goals en de topscorerstitel mee. Die moest ze helaas twee dagen later alweer afstaan aan Van der Veen, maar de stormachtige prestaties op rechtsbuiten leverden de kwieke roeicoach toch maar mooi de titel talent van het jaar op, dankzij een hoogste gemiddelde rapportcijfer van 7,9 in het grote competitieboek van de knettergekke trainer. Ga zo door, Roosie!

Dan blijft er één speler over: De Jong Senior. Trouwe rechtsback, misschien wel de meest constante factor op het veld, de Lucy Bronze van dit elftal. Maar mevrouw maakte op huurbasis furore in Bologna en miste daardoor het grootste deel van het seizoen. Gevolg: geen enkele statistiek van de Gooische alleskunner is noemenswaardig. We kunnen enkel hopen op een minder flets cijfermatig optreden in ’20/’21.

Zijn we er dan zo? Eigenlijk nog steeds niet. We zouden nog kunnen zeggen dat onze heldinnen dit seizoen in drie formaties speelden (4-3-3, 3-4-3 en 3-5-2), dat we die 3-4-3 in maar liefst 8 duels hebben mogen toepassen, dat die vier D’s van verdedigen maar niet blijven hangen (Delay, Deny, Deflect, Defend!), dat er dit seizoen één invaller op het veld stond die we nooit vóór en nooit meer na die wedstrijd hebben gezien (Coosje!), en dat er maar liefst vier spelers geen minuut (0) op de bank hebben doorgebracht. Maar u heeft een beeld hopelijk. Volgend jaar pakken we wel die beker, en fileren we dat valse-9-systeem van Zevenhoven, komen die dekselse Esther (SJZ) en Nathalie (Blauw-Zwart) niet meer tot scoren, winnen we eindelijk eens een wedstrijd van Voorschoten ’97 en trekt Rietveld af en toe eens een sprintje bij de warming-up. We houden hoop.

Corona: statement omtrent Lustrum

Lieve voetballiefhebbers,

Vanavond zou het legendarische Lustrumgala hebben plaatsgevonden. Het loopt even anders, maar de volksgezondheid is toch net even wat belangrijker. Concreet betekent dat voor de geplande Lustrumactiviteiten:

  • Zoals u al had begrepen – het Lustrumgala wordt verplaatst naar een ander moment.
  • Voor de Alumnidag (18 april) geldt hetzelfde.
  • De Slotdag (20 juni) blijft vooralsnog op de planning staan.

Uiteraard hadden we de viering van ons 10e Lustrum en 50-jarig bestaan iets anders voorgesteld, maar maakt u zich geen zorgen: uitstel is geen afstel. We laten ons verjaardagsfeestje niet zomaar schieten.

Bloed aan de palen!

Mede namens de GalaCie, uw Lustrumcommissie.

 

 

Opinie – Weg met die roze lichtgewicht ladies bal in het vrouwenvoetbal

Het onderstaand opinie-artikel is gepubliceerd op Leidenamateurvoetbal en in de Volkskrant.

Een lichtere voetbal voor vrouwen. Een buitengewoon onzalig idee, betoogt trainer Wietse Jelles.

Het vrouwenvoetbal is in ­Europa aan een onstuitbare opmars begonnen. Bezoekersaantallen stijgen gestaag, ook voor reguliere competitiewedstrijden. De gevestigde orde van Europese topclubs als Barcelona, Manchester United en Bayern München investeert meer dan ooit in hun vrouwentak om de hegemonie van Olympique Lyon te doorbreken. En in Nederland groeit het amateurvoetbal door de toestroom van meisjes en vrouwen – de vertegenwoordiging van het andere geslacht daalt in absolute aantallen.

Des te merkwaardiger de komst van de ‘ladies bal’: een bal met het ­minimumgewicht van 410 gram, doorgaans versierd met roze vlakjes, speciaal voor het vrouwenvoetbal ontworpen. Bij steeds meer clubs in Zuid-Holland zie ik ’m opduiken. Het scheelt maar 40 gram met een normale wedstrijdbal (450 gram), maar houd er een balletje mee hoog en iedere voetballer begrijpt dat dat een wereld van verschil maakt. Een lichtere bal dus voor vrouwen. Een buitengewoon onzalig idee.

Een inkoppertje: de wind heeft meer vat op de bal. Er werd de laatste jaren nogal eens geschreven over ­keepers in het vrouwenvoetbal, en vroeger werd er in het vrouwenvoetbal vaak van grote afstand op doel geschoten. Zo’n lichte bal maakt het er voor de doelvrouwen niet makkelijker op. Voor het onderscheppen van een lange bal door een verdediger overigens ook niet.

Het ziet er clownesk uit: de aanname van een strakke pass. Houd je voet stil voor het aannemen van een normale wedstrijdbal en je hebt ’m onder controle. Houd je voet stil voor het aannemen van de ladies bal en de bal springt anderhalve meter van je af. Het gevolg: combinatiespel kan de prullenbak in – dat wordt al snel flipperkastvoetbal. Het alternatief: de lange bal naar voren. Komt het ­niveau natuurlijk niet ten goede.

De allerbelangrijkste reden: de ­fysieke ontwikkeling van speelsters. Wie vorig jaar de VS op het WK in Frankrijk heeft zien spelen, kon zien dat de Amerikanen niet alleen op mentaal en technisch vlak voorlopen op de rest van de wereld. Ook fysiek zijn ze veel verder. De snelheid en precisie waarmee ze de bal lieten rondgaan – ook een pass over 40 meter is strak in Amerikaans vrouwenvoetbal – werd het hele toernooi niet geëvenaard door de andere deelnemers. Het laatste dat we daarom nodig hebben, om over vier jaar alsnog dat goud te pakken, is een generatie voetbalvrouwen die altijd met een 10 procent lichtere bal heeft gespeeld.

Tot slot roept de feminist in mij: spelen met een lichtere bal is helemaal niet nodig. Vrouwen kunnen prima met een bal van 450 gram overweg. Mijn dames leggen met deze bal in hun 4de klasse dikwijls een mooiere pot op de mat dan onze heren in de standaard 4de klasse. Spelen met een lichtere bal voelt dan ook als het maken van het verkeerde statement: vrouwenvoetbal zou aangepaste regels en voorzieningen nodig hebben. Dus vrouwen, neem jezelf serieus. Weg met die roze lichtgewicht ongein.

Wietse Jelles is trainer van Vrouwen 1 en 2 van de Leidse studentenvoetbalvereniging LSVV ’70.

Update: op 28 februari reageerde schrijfster Carolina Trujillo met een gelijkgestemd column in het NRC. Ook oud-bondscoach Vera Pauw liet op Twitter weten geen heil te zien in de Ladies bal:

Dames 1: Slag bij Rijpwetering markeert victorie no. 7

Van harte welkom in Rijpwetering! Rijpwetering is gemoedelijkheid! In Rijpwetering staat iedereen voor elkaar klaar: papa’s en mama’s moedigen hun dochters op het voetbalveld aan, de Technische Commissie steekt zonder morren z’n handen in het vuur voor het trainingsschema van de pupillen – ook als dat niet in het geding is – en de buschauffeurs rijden niet op tijd, maar wel op kwaliteit. En in Rijpwetering houdt een trainer vooral z’n mond. Dat geschreeuw met al die aanwijzingen de hele tijd? Voor niemand leuk. Vroeger stond er trouwens ook nog eens een bloedmooie dame uit De Veen achter de kassa van De Halte, maar die schijnt Rijpwetering te zijn ontgroeid. Kan gebeuren.

Rijpwetering had tot gistermiddag, pakweg 15:45 uur, een droom. Niks geks, want je moet ook weer niet naast je schoenen gaan lopen. Nee, heel eenvoudig: drie puntjes binnen de net-niet symmetrische gietijzeren poort van het Hertogspark houden. Gewoon leuk, lekker winnen. En alles klopte: lekker weer, biljartlaken van kunstgras, fitte Bouwmeester, fitte Veilbrief, kraakheldere strategie (Bal? Naar voren!). En het allermooiste? De oh-zo-hoogopgeleide stadsmeisjes van LSVV ’70 zaten te krap in de selectie. Ja, wat doe je dan? SPELEN!

Als makke lammeren struikelden de Leidse studentes bus 56 naar Leimuiden uit. Een midweeks hoofdstuk uit het bekeravontuur nog in de benen, geen wissels, nauwelijks hoop. Zo moesten de 4000 Spartanen bij Thermopylae zich hebben gevoeld toen in 480 v. Chr. een miljoen Perzen de bergpas beklommen, die de Spartaanse koning Leonidas wilde verdedigen. Maar dan! Plotwending! Licht, warmte. Energie! Als een zon die na een striemende stortbui z’n stralen over je aangezicht stort. Wytske van Haga. Op een sfeerloos stuk parkeerplaats in Rijpwetering, met een sporttas over d’r schouder.

Rijpwetering kwam die klap niet meer te boven. Gisteren niet, vandaag niet, morgen niet. Loos legde er na 8 minuten een doorsnee schoonheid in van een meter of 35. Ondanks een sublieme Angenent kwam het paars-grijs nog even op gelijke hoogte, maar Rietveld en Ari (De Jong Junior mag niet meer) schoten de droom aan gruzelementen. Rusman verloor drie vingers aan de frustratie van de vrindelijke gastvrouwen, maar pingelde vrolijk verder. Vargas Navarro, Klaassen en Ari spotten met het begrip ziekenboeg en worden komende week bij Defensie voorgedragen voor een onderscheiding voor Dapper Gedrag in de Militaire Willems-Orde. Bijl (Woman of the Wedstrijd!) en Van Dam gaven een lesje instappen en omschakelen, en oh oh oh, wat werd er zo nu en dan lekker onder de wanhopige pressie uitgevoetbald.

Loos mocht nog even aanleggen van 11 meter: 1-4. ROAC mag de borst gaan nat maken voor de return: als LSVV met een complete en fitte selectie op het WMS verschijnt, komen ze in Rijpwetering niet meer aan dromen toe met al die slapeloze nachten.

De halte naast de Halte, stralende selectie (minus de fietsers en Van Haga) na het demasqué van ROAC. Staand, van links naar rechts: Ari, Vargas Navarro, ’t Hert, de Botte Bijl, Zas/Loos, Amesz. Op de bidons: Klaassen. De zeemeermin: Rietveld.

LSVV’70 gaat bijna het lustrumjaar in, hierbij alvast de introductie van de lustrumcommissie

50 jaar geleden gebeurde er iets wat niemand had voorzien. Naast de geboorte van de plaatselijke studentenvoetbalclub LSVV´70 in Leiden, mocht Nederland ook het Eurovisie Songfestival organiseren. Lenny Kuhr kreeg met het liedje De Troubadour 18 punten. Evenveel als Spanje, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk. Nederland trok aan het langste eind in de loting en in 1970 werd in RAI Amsterdam het Eurovisie Songfestival gehouden. Het werd met 12 deelnemende landen de dunste bezetting sinds 1959. 50 jaar later mag Nederland opnieuw het Eurovisie Songfestival organiseren, na het ongekende succes van Duncan Lawrence. Dit keer is Ahoy Rotterdam de plaats waar het moet gebeuren. De vraag is hoeveel toeschouwers hierbij aanwezig zijn, want 2020 is ook het jaar van de 10e lustrum van LSVV ´70!

viagra natural en herbolarios, click here, precio cialis, visit

Verschillende hoogwaardigheidsbekleders hebben al aangegeven het Songfestival te willen latenschieten voor het lustrum van LSVV: Henri Lenferink, Simon Cziommer, Karel Stolker, Alexander Pechtold, Jens Toornstra, Maxima en Wim Rijsbergen. Opperbaas Wietse Jelles zal zijn heuse connecties gebruiken om zoveel mogelijk mensen uit te nodigen. Gerucht gaat dat Danielle van de Donk wellicht wel aanwezig zou zijn.

Ook de oude garde van LSVV, die het songfestival in 1970 nog hebben meegemaakt, zullen er volgend jaar bij zijn. Spelers die bij de oprichting aanwezig waren tot en met de meest jonge aanwinsten van de club. Onze praeses Pensionado / Nestor van LSVV Job Weststrate zal hiervoor zorgen.

Wie financiën zegt, zegt John Koesveld. Jarenlang heeft deze man aan het financiële huis van LSVV gebouwd. Hij is de uitstekende man om de miljoenen sponsorgelden die binnenkomen in goede banen te leiden.

Een lustrum zonder bier is geen lustrum. Op elk veld zal er een bar en een karaoke set staan. Lorena Vargas Navarro zal ervoor zorgen er genoeg te drinken en te zingen is.

Om de gemiddelde leeftijd van de lustrumcommissie wat te drukken, sluit Marc Hennen zich als laatste lid aan bij de lustrumcommissie. Gerucht gaat dat hij zelf niet weet welke functie hij bekleedt.

50 jaar LSVV, komt allen!

Met vriendelijke groet,

Wietse JellesJohn Koesveld
Job Weststrate
Lorena Vargas Navarro
Marc Hennen

SBS6 bevestigt: vrouwenvoetbal-reality show loopt vertraging op (met 3-2)

Een forse streep door de rekening voor TV-maker en presentatrice Linda de Mol: de productie van haar nieuwe reality-format ‘Gras, Ballen en Bijna op Kamers’ liep zaterdag een forse vertraging op. De beoogde TV-première op 1 juli 2020 is daarmee hoogst onzeker. De Mol, deze zomer nog met veel trompetgeschal binnengehaald bij SBS door broer en eigenaar John de Mol, zit naar eigen zeggen mentaal even helemaal aan de grond.

‘Gras, ballen en bijna op kamers’, met hoofdrollen voor onder meer Rifka Lodeizen en Sylvia Hoeks, leek de laatste maanden de allesverlossende kaskraker te worden om SBS uit het slop te trekken. Toegegeven, de opzet was al aan de gewaagde kant: de serie moest het verhaal van een écht meisjesvoetbalteam vertellen, dat zich als bijeengeraapt pupillengroepje ontpopt tot een hemelbestormend vrouwenelftal, dat zich een weg naar de Hoofdklasse baant. Een stukje coming of age, ontluikende seksualiteit, een verbeten emancipatiestrijd, zich aan het ouderlijk gezag ontworstelende pubers – alles zat erin. De Mol had in Fred van der Kaay zelfs al een Coach Carter-achtige trainer gevonden, die bereid was om een als DoCoS Vrouwen 1 gekroond meisjesteam naar de top te geleiden – against all odds natuurlijk.

Hoe groot dan ook de teleurstelling toen afgelopen zaterdag het heroïsche basisscenario voor seizoen 1 – een volledig ongeslagen seizoen – de prullenbak alweer in kon. Uitgerekend dertien baldadige figuranten (ingehuurd via castingbureau KNVB) gooiden roet in het cinematografische eten. De in een donkerblauw tricot gehesen acteurs – zoals zo vaak niet al te vermogende studenten op zoek naar een zakcentje naast de studielening – speelden de eerste 48 minuten nog leuk volgens script. Loos dook eens onder een bal door, Vargas Navarro liet eens een aanvaller glippen, elk balbezit werd keurig naar de tegenpartij en hoofdpersonen gedirigeerd. 0-2. Ze zouden er bij Montage en Special Effects weinig werk aan hebben, zo leek.

Maar vervolgens sloeg de stemming toch nog om: het achtergrondgepeupel besloot doodleuk een heel ander scenario uit te werken. Vanuit de 0-2 achterstand zette het figurantenensemble het protagonistenteam fel onder druk en legde het met een ontketende of ontloken Roos de bezoekers én hardwerkende cameraploeg het vuur aan de meestal spreekwoordelijke schenen. Van der Veen was met de winnende treffer als Michael Jordan in Space Jam, De Jong Junior zette jong grut van de bal als Sylvester Stallone in z’n betere jaren, en de opgeleefde Van Dam speelde helemaal solo het complete Star Wars-deel The Return of the Jedi na. Prachtig beeldmateriaal, maar voor het verkeerde script. Na 90 minuten filmen betekende dat 3-2 voor de thuisploeg.

De Mol overweegt nu naar verluid om de bekerperiode uit de uiteindelijke serie te knippen en alleen de competitiewedstrijden mee te nemen in ‘Gras, Ballen en Bijna op Kamers’. Al wringt ook daar de voetbalschoen: het genoemde castingbureau waar SBS een langdurig contract mee heeft lopen heeft ook in competitieverband ruimte gegeven aan de ‘Bloed aan de palen’ brallende typetjes.

Wesley Sneijder bevestigt interesse LSVV ’70: ‘Er is contact geweest’

Onlangs werd de gestopte recordinternational (134 interland) met een aanzienlijke hoeveelheid buik en een biertje in de hand op de tribune van stadion De Galgenwaard gespot. Natuurlijk kon hieruit maar een logische conclusie volgen: Sneijder is in training gegaan om het middenveld van LSVV ’70 te versterken.

phenq buy this page

Iedere zichzelf respecterende voetbalfan weet inmiddels dat je voor goed voetbal niet naar Sportpark de Kikkerpolder hoeft af te reizen. Er wordt anderhalf uur met een bal geprutst op een kunstgrasveld naast iets dat alleen in naam een tribune is. De grijsaards op de tribune refereren naar tijden dat er wel goed voetbal te zien was. “Lang vervlogen tijden”, laat de fanatieke supporter Bob (niet zijn echte naam, die is hij als gevolg van het syndroom van Korsakov verloren) weten. “Tegenwoordig gaat het alleen nog om maar om de borrels na afloop.”

Het verklaart de wederzijdse interesse tussen Sneijder en LSVV des te meer, de middenvelder wil enkel nog voor de lol spelen en schijnt een acute allergie te hebben ontwikkeld voor gezond eten en drinken. “Ik heb gehoord dat alles hier om de derde helft draait en er maar anderhalf uur per week aan goed voetbal gedacht wordt”, liet Sneijder optekenen. “Dat bevalt mij wel. Na al die jaren wil ik gewoon lekker zuipen en de voorzitter zegt me zelfs in bier uit te willen betalen. Toen was ik verkocht.” Voorzitter Rik Passchier was tot laat in de middag onbereikbaar voor commentaar. Naar verluidt omdat hij met een kater op bed lag, de contractbesprekingen met Sneijder waren immers een latertje geworden.

De enige die niet helemaal tevreden lijkt te zijn met de naderende komst van Sneijder is Freek Jansen, de coach van LSVV. “Ik vroeg de voorzitter om een box-to-box speler en nu komt hij hiermee aanzetten. Allemaal leuk en aardig die techniek van Sneijder, maar ik wil een dynamisch middenveld”, aldus Jansen. “Bovendien is hij een enorme aanslag op ons bierbudget, dit gaat tot scheve gezichten in de kleedkamer leiden.” Ondertussen bleken de spelers niet helemaal op een lijn te zitten met hun coach en lieten weten Sneijder maar wat graag in hun kleedkamer te verwelkomen. “Hij is een speler voor wie je naar de kantine gaat.”

Onze LSVV heldinnen in cijfers (nou ja, Dames 1 dan)

Damesvoetbal groeit. Wereldwijd, in Nederland en bij LSVV. Maar dat konden we natuurlijk niet beweren als we de cijfers niet hadden. Speciaal voor onze supporters: het hele afgelopen seizoen in cijfers die boekdelen spreken. Althans, voor de 27 wedstrijden van Dames 1. Debuterend Coach Cnossen moet voor de tweede selectie nog even een systematiek voor rapportage en analyse vinden. Waarschuwing: dit gaat ver.

Zes keer Woman of the Wedstrijd: Renske Loos.

Om met de mooiste statistiek te beginnen: de onzen incasseerden dit seizoen op twee teams na de minste tegentreffers. Enkel de kampioen en de runner-up kregen minder tegendoelpunten te verwerken. Niet onverdienstelijk, in een competitie waarin bijvoorbeeld Forum Sport tot maar liefst 118 doelpunten en zelfs nummer 5 Lisse tot 76 doelpunten in 22 wedstrijden kwam. ‘Compact’ is voor de rood-witten niet zonder reden op de truien belandt.

Loos kenden we al van het getal 6 (rugnummer én grootse quote), maar dat is ook nog eens het aantal keren dat ze dit seizoen tot Woman of the Wedstrijd werd uitgeroepen. Meer dan enig ander. Daarmee groeide ze in razendsnel tempo uit tot publieksfavoriet onder supporters en Texels uitgaanspubliek. Wow.

Was Loos daarmee ook de meest waardevolle speler van het seizoen? Moeilijk te zeggen. Ze speelde in ieder geval samen met Rietveld en Van Dam de meeste wedstrijden: 26 stuks. Andersom geformuleerd: deze drie strebers misten in het hele seizoen slechts 1 wedstrijd. Wow wow. Hadden ze verder geen leven dan? Dat laten we even in het midden.

Om dan even flink stil te staan bij Van Dam. Maar liefst 11 keer heeft de stille sterrenkijker en linguïst de nul gehouden met haar teamgenoten. 2 maal als keeper, en maar liefst 9 wedstrijden als verdediger.

Daarmee is ze overigens nog niet direct de meest waardevolle verdedigster. Vargas Navarro, De Jong, Rietveld en De Heer incasseerden namelijk minder tegendoelpunten per minuut. Die gekke Spanjool scoort op dat gebied zelfs het best: 0,01148 tegendoelpunten per minuut (ongeveer 1,03 per wedstrijd).

De Jong was positioneel achterin overigens de meest stabiele factor: Van haar 22 optredens vulde ze 1777 minuten als verdediger. Ter vergelijking: reserve-back Rietveld (toch vooral gebruikt als linksbuiten) speelde 664 minuten achterin. 7,4 wedstrijd van de 26 dus. Stond dus een stuk vaker voorin, al ervaart ze dat zelf altijd heel anders.

Aan voorin mogen we overigens niet teveel woorden meer vuil maken, maar voor de volledigheid toch even: Van der Veen speelde dit seizoen 25 wedstrijden voor het eerste team en kwam daarin 32 keer tot scoren. Daarmee kroonde ze zich tot clubtopscorer (overigens maakte ze er ook nog 8 voor Dames 2).

Assistmeister Amesz! Die vrije trap hier gaat er trouwens niet in. Dames 1 scoorde dit seizoen niet één keer direct uit een vrije trap. Bizar!

De nummer 2 op het topscorers-lijstje kroonde zich wel nummer 1 op een ander lijstje: Amesz (10 doelpunten) kroonde zich namelijk assistmeister met 9 pure assists. Lang niet onaardig!

De snelste assist dit seizoen werd overigens gegeven na 24 seconden spelen, en was afkomstig van de voet van Verara van Koster. Bekroond met het snelste doelpunt (25 seconden na aftrap) uiteraard, van Vargas Navarro: een volley met haar linker in de bovenhoek tegen Lisse thuis (3-0 winst).

Hardlopers zijn doodlopers, maar van een beetje snelheid zijn we ook niet vies. Snelste speler dit seizoen? Onze bloedeigen Jacky Post werd tijdens Zevenhoven uit (4-2 verlies) geklokt op 28,4 kilometer per uur. Dat was weliswaar over een afstand van slechts 15 meter, maar toch: Usain Bolt deed het op de 100-meter maar 6 kilometer per uur sneller.

Over doodlopers gesproken: dat alcohol meer kapotmaakt dan je lief is, was al bekend, maar de ene speelster gaat er duidelijk beter op dan de andere. Maar een promillage van 2,95 gaat niemand in de koude kleren zitten. Rusman presteerde het tegen Voorschoten uit (3-1 verlies) en presteerde die dag in het algemeen niet veel meer. Rusman herhaalde de eerste prestatie overigens vrij recent in de Babbels in De Koog, met beter resultaat tot gevolg.

Gaaf? Tuurlijk, maar how about Van Haga? Die scoorde dit seizoen doodleuk de hoogste score op de schaal van lituation: een 9.2 voor een balletje achter het standbeen langs, net als de snelste goal ook in de wedstrijd tegen Lisse thuis trouwens (3-0 winst).

Stel verdedigde lekker dit seizoen en liet haar fluwelen stemgeluid af en toe crescendo over het gras golven.

De – volgens de vakjury – mooiste assist (score 9.4) was overigens van pinchhitter Overduin op invaller Haasnoot. Een crossbal in de diepte over 67 meter, strak in de voeten van de rechstbuiten, keurig gepromoveerd tot doelpunt. En dat in het eerste duel van het seizoen (Alphia uit, 0-5 winst).

Linksback Stel scoorde dit seizoen niet, maar hield ook menig tegenstander uit scoringspositie. Daarbij tikte ze tegen RCL uit (2-4 winst) in de 18e minuut ook even een recordje aan: het hoogste volume tijdens een duel van de superstudenten. 97.3 decibel bij het roepen om een compacte setting. Ga er maar aan staan. Hielp overigens wel: vanaf de 38e minuut bogen de dames een 2-0 achterstand in een klinkende zegen om.

Enklaar schitterde de tweede seizoenshelft toch vooral in afwezigheid en vestigde ook daarmee een record: zonder blessure miste ze 41 achtereenvolgende trainingen. Chapeau, toch?

Kan het erger, vroeg Tesla Tiggelaar zich af. Jazeker, bevestigen de statistieken. Goed, ze was een half jaartje muscle cars aan het racen aan de andere kant van de Atlantische, maar van de resterende 13 wedstrijden speelde ze slechts 6 duels. Dubieuze eer, maar wel goed voor een vermelding in dit artikel.

Zijn we er dan? Bijna. Eén naam moet nog genoemd worden: 8 wedstrijden hield ze haar doel leeg met katachtige reflexen. 3 keer was ze daarmee Woman of the Wedstrijd. Ze zette de boel iedere minuut van de wedstrijden weer op scherp. En de trainer verzette zoveel mogelijk wedstrijden rond april, zodat ze maar 1 duel miste tijdens haar Korea-tripje. Knuffelkoreaan Angenent is de perfecte sluitpost voor dit statistische jaarboek.

Baas in eigen doel

Het WK voetbal is zo’n 500 kilometer ten zuiden van het Wim Mugge Sportpark in volle gang en na 24 in oogstrelendheid uiterst variabele wedstrijden wordt door de (volledig uit mannen bestaande) redactie van Voetbal International de balans opgemaakt. Zo ook een korte verslaglegging van de persconferentie van het Engelse damesteam, waar de Engelse doelvrouw, Karen Bardsley, en haar (mannelijke) coach onder vuur worden genomen wat betreft de kwaliteit van het feminiene keeperswerk.

In vergelijking met het WK mannenvoetbal wordt er op dit WK voetbal bovengemiddeld veel gegrabbeld door de keepsters, met de dertien goals die de Thaise Charoenying om haar oren kreeg als dieptepunt. Bardsley zegt een oplossing te hebben voor het keepersprobleem: laat vrouwelijke keepers voortaan trainen met hun mannelijke collega’s.

Ook de damestak van LSVV’70 volgt het WK op de voet, uiteraard onder druk van coach Jelles (een man), die wanneer het Nederlands elftal speelt zelfs zijn huis stofzuigt opdat er maar genoeg dames naar zijn gefrustreerde geschreeuw komen luisteren. In de damesgroep wordt Bardsley’s voorstel met hoongelach ontvangen.

Angenent, sluitpost van Dames 1: “Bij LSVV mogen de keepers van de herenteams al jaren meetrainen met mij en Laura (Zwep, keeper van Dames 2, red.), maar het niveauverschil is geen moment kleiner geworden. Als keeper kies je voor een eenzaam bestaan, dus ook op de trainingen ligt de focus op jezelf. Als ik me dan druk ga maken over hoe of wat Martin (Maurits Niemeijer, LSVV 2, red.) en Niels (Niek Blok, LSVV 4, red.) allemaal uitspoken, kan ik ook niet werken aan mezelf. Dat hele samen trainen gaat niets opleveren, ik heb geen man nodig in mijn leven.”

Voorzitter maar toch vooral keeperstrainer Passchier (ook een man), denkt er het zijne van: “Op de training ben ik genderblind. Maakt me niet uit wie of wat ik voor me heb, ik eis dezelfde intensiteit en concentratie van mijn pupillen. Dat De Vreeze nog steeds doelpunten uit directe corners moet verwerken, daar kan kennelijk ik noch een vrouw iets aan veranderen.”

Het feministisch front dat LSVV’70 bij vlagen is, staat dus lijnrecht tegenover de woorden van Bardsley. Haar voorgestelde oplossing is bij de immer vooruitdenkende studentenclub al lang en breed gesneuveld. “Misschien moeten er gewoon meer vrouwen gaan voetballen, dan komen er vanzelf betere keepers”, aldus assistent-trainer Cnossen (alweer een man? het ging toch over vrouwenvoetbal?), die dit overigens met dubieuze beweegredenen zegt.

1 2 3 4 22