Eerdere berichten: Veld

De Snor spreekt: “tijd om te manifesten”

Na maanden van pandemie en media-embargo doorbraken Jelles en zijn vrouwen gisteren de stilte. Eindelijk werd het journaille weer te woord gestaan. Het publiek kreeg waar het om schreeuwde: een inkijkje in de turbulente wereld van de best getrainde selectie van LSVV’70. Het beeld liegt er niet om: een angstaanjagende discrepantie tussen beeldvorming en realiteit omgeeft de zaterdag zichtbaar geworden machtsgreep in de vierde klasse.

Achter een uiterlijke façade van klinkende resultaten, chique jurkjes en de grootste ballenkar van de club (Vo’vo) blijkt een emotioneel onstabiele groepscultuur schuil te gaan, bij elkaar gehouden door een wisselvallige Instagram/PR-strategie, een schaduwselectie uit Driebergen en methodologische bemoeienis vanuit Zeist. Terwijl de driepunters de afgelopen weken aan mekander werden geregen, deden speelsters zich te goed aan snoepreisjes, smerige huisfeestjes, extravagante diners en Justin Bieber-clips. De vorige week gelekte autobiografie van aanvaller Rietveld (Ik, Ruth) deed al een tipje van de sluier oplichten.

Het bestuur is er dan ook alles aan gelegen om de dames uit de wind te houden. Een strategische gekozen wedstrijdtijd van 16:30 moet dit seizoen pottenkijkers buiten de deur houden. Dat kon helaas niet verhullen dat cupfighters van het Zesde wisten door te dringen tot de veldomheining en de Voorschoter gasten en invaller Venema het leven vocaal flink zuur wisten te maken. Dat deed echter niets af aan de realiteit: alweer de achtste overtuigende overwinning van een ploeg die zichzelf niet is.

Alleen de aanblik van de trainer sprak al boekdelen. Met grotendeels ongeschoren gelaat stond hij woest te gebaren voor de dug-out. Voorschoten werd aan flarden gespeeld in het eerste bedrijf, maar bouwde eigenlijk meer doordacht op dan de thuisploeg. Fokkinga, Van Haga en Roos straften matig verdedigen echter genadeloos af, waarbij met name de voormalig Varsity-winnares weer een weinig discrete gooi naar de Puskás Award deed (afdwingen door jezelf te kleden op een prijsuitreiking is ook manifesten). Angenent hield zich ondertussen lafjes warm met het verwerken van terugspeelballen.

Het vertrek van Dames 4-revelatie Boerboom halverwege maakte het tweede bedrijf minder aantrekkelijk, alsmede wisselloos door het afhaken van Fierljep Fokkinga, maar verre van Loosloos. Voor het eerst in haar LSVV-tijd maakte de Veense femme fatale een treffer van minder dan 37 meter afstand van het doel. Zas meter volstond ditmaal, na fraai voorbereidend werk van een uitblinkende Van der Veen. Echt spannend werd het niet meer, een conclusie die niet opgaat voor de competitiestand. Met een schutterend Lisse en een over de Rijnsburgse knie gelegd DoCoS moet ook koploper Voorschoten vrezen voor de tijd die twee wedstrijden voorsprong gaat wegnemen. “Alles kan,” bromde de Snor, om nog geen 24 uur later te moeten vervallen in gemiemel over commitment.

Talentenfabriek slaat toe op de transfermarkt

De reserve vierde klasse C West II mag de borst nat maken. Jong LSVV, van oudsher plan B als de godenzonen van het Vlaggenschip falen, heeft het namenlijstje voor ’21/’22 gereed. Met naar verluidt drie jonge honden uit eigen opleiding en twee groeibriljantjes van buitenaf heeft het Technisch Hart goud in handen. ’t Is wachten op de doelstelling, maar die kan er niet om liegen. “We kiezen met deze jongens vooral voor de toekomst, je moet toch aan verjonging denken.”

Op 1 juli de talentenpoule rond hebben – dat had twee maanden geleden niemand durven dromen. De vlag van de visvijver van LSVV 1 hing rond april nog halfstok: Gerwen Bonte, de man om wie oefenmeester Jorik van der Wal de afgelopen vijf jaar zijn opstelling bouwde, kondigde zijn vertrek naar het kapitaalkrachtiger DHSC aan. Wesley’s overredingskracht – klein van stuk, groot van portemonnee – corrumpeerde het hart van de stierende back en bleken voldoende reden om naar Voordorp te verkassen. En tot overmaat van ramp bleek Bontes vertrek de spreekwoordelijke druppel voor Van der Wal zelf (“meer tijd aan het gezin besteden, skûtsjesilen”). Des te groter de verbazing toen de afzwaaiende excuus-Fries afgelopen donderdag het team nog even informeerde over de nieuwe lichting feuten.

Blikvanger van het opengetrokken blik verse krachten is zonder meer Jurriaan Vermeulen. De ‘Snor van de Nobel’ doorliep de jeugdopleiding van LSVV in het derde, de dansvloeren van InCasa tot de Buurt, en menig studentenkamer van vrouwelijk schoon. Geen onverdienstelijke buitenspeler, en bovendien, in de woorden van captain Degens: “het imago van de groep kon wel wat souplesse gebruiken. Dit is er één voor de marketing.”

Met Joris Bonarius haalt Jong LSVV een technische middenvelder binnen. “De twaalfde inderdaad, maar Joris is ook fysio,” legt Van der Wal uit. Geen overbodige luxe, er zijn regelmatig blessures (door hoog wedstrijdritme o.i.d., red.). Robin ‘de Noodrem’ ‘Remmerswaal, historicus en Drentenaar van oorsprong, is een verdediger van het soort (niet te verwarren met kaliber) De Ligt.

Over de twee van buiten aangetrokken krachten, beiden transfervrij, blijven de hoge heren vaag. Buitenspeler Leo zou een Zuid-Amerikaanse ruwe diamant met ervaring in Spanje zijn. “Van de Ramblas naar de Breestraat, dat zal even wennen zijn voor zo’n jongen, maar de Kikkerpolder is een warm bad voor jongens die wel eens met Frenkie de Jong hebben gespeeld,” weet Van der Wal. Centrale verdediger Jérôme heeft wat jaartjes gerijpt in zijn heimat Duitsland. Bang voor een Duitse enclave achterin is Degens echter niet. “Conna kan ‘m wegwijs maken, en Died staat klaar met een bijlespakket, maar de voertaal blijft Nederlands.” En saillant detail: “die jongens kennen elkaar al, heel leuk. Hebben wel eens tegen elkaar gebald.”

De gemiddelde leeftijd van het talentenensemble wordt met de nieuwelingen fors omlaag getrokken naar 34,2 jaar.

Zondag 3 wint oefenpot tegen het kleine broertje

“Voetbal is oorlog.” Een van de bekendste quotes in deze gekke industrie. Voetbal is oorlog. Dat zie je bij prachtige derby’s zoals Amsterdam – Rotterdam, Lazio – Roma en natuurlijk El Clásico.

Dat zag je niet bij LSVV ‘70 zo 3 tegen een team van Football Factory. In deze heuse studentenderby wisten de Mannen van Terpstra met gemak te winnen van die gasten van het Bio Science park. Het was alsof ze stonden te slapen. Bij LSVV ‘70 sliepen er ook nog een paar. Mathieu kreeg het voor elkaar om zich te verslapen (verzameltijd: 14:30) en ook Sassen had een of ander slap excuus. Maar ze stonden er wel. Één minuut voor drie liepen ze met al het gemak -zonder warming up- het veld op. Het is immers zondag. Gek genoeg droeg vooral de drive en finesse van Mathieu bij aan deze winst op de rivaal.

Hij deed alsof hij de fitste van allemaal was en eiste elke bal op. En zijn enthousiasme werkte aanstekelijk. Je voelde dat hier iets te halen viel. En dat gebeurde. Na een middelmatige pass van Ten Hooven maakte Hoekstra met zijn technische finesse er soep van. Het was perfect. Alsof hij een kast van de Ikea zonder gebruiksaanwijzing foutloos in elkaar schroefde. De voorzet was op maat voor Verstappen, die keurig droog in de verre hoek knalde. 1-0.

Na rust werd de stijgende lijn doorgezet. Jinne kreeg weer ergens een balletje van iemand en daar kan ie natuurlijk wel wat mee. De heren van Football Factory begrepen er niks meer van, want zonder dat ze aan het opletten waren lag ineens de bal achter de keeper. Het werd echt nog wel spannend. De scheidsrechter wist even niet meer wat schwalbe was en gaf de vrije trap toch. Kluts. Vrije man. Raak. 2-1. Onnodig.

Ondertussen leek het voetbal van LSVV ‘70 nergens meer op. Alsof er wat spelers al bezig zijn met een droomtransfer deze zomer. De arrogantie en doorzichtigheid spatte er van af, dus werden er terecht wat lui gewisseld. Mathieu kwam weer in de ploeg en gaf een heroïsche bal op wederom Verstappen. En dat was mooi. Zo’n bal die door de hand van God omlaag wordt gedrukt, net achter de verdediging maar te ver weg voor de keeper. En daar wist Verstappen wel raad mee. De keeper van Football Factory wist niet waar die het zoeken moest. Pieter wel. In het net. 3-1. Einde wedstrijd. LSVV ‘70 heeft laten zien dat het échte studentenvoetbal aan de Oegstgeesterweg gespeeld wordt.

Coronamaatregelen LSVV’70

In verband met de landelijke maatregelen omtrent COVID-19, hanteert ook LSVV’70 een aangepast beleid voor leden en bezoekende voetballers. Dit beleid is in overeenstemming met UVS; hun beleid en de updates zijn op hun site te vinden.

Hierbij een overzicht van de geldende maatregelen op de Kikkerpolder:

  • Voor seniorenteams die niet in de A-categorie spelen is er geen kleedkamer beschikbaar. Kom daarom omgekleed naar de club, en douche thuis.
  • Er geldt een algeheel verbod voor toeschouwers bij alle voetbalwedstrijden. Het sportpark is alleen toegankelijk voor spelers, trainers, teambegeleiders, grensrechters en scheidsrechters. Kom alleen naar de club om te voetballen, en ga na je eigen wedstrijd weer naar huis.
  • In overeenstemming met de landelijke maatregelen, is de kantine gesloten. De maatregelen gelden vanaf dinsdag 29 september 19:00 en zijn in elk geval voor de komende 3 weken van kracht.
  • Bij een vermoedelijke besmetting verwijzen wij naar het stappenplan van de KNVB.

Wij hopen dat iedereen ondanks de maatregelen met plezier kan blijven voetballen!

Maat is vol voor Dames 1: Bekertournee én Jelles aan zijden draad

Zes jaar lang leek het een droomhuwelijk: Italofiel Jelles en de damesselectie. Er waren wel eens meningsverschillen, maar altijd kwam het weer goed. De geestelijk vader van de damestak zat comfortabel op het pluche. Maar de Puccini-waardige taferelen die zich gistermiddag in Leiderdorp afspeelden, ontnemen alle twijfel: het ziet er verre van rooskleurig uit. Een revolte voltrekt zich.

It ain’t over till the fat lady sings, maar het doek zou wel eens heel snel kunnen vallen.

De Jong laat er na afloop van de wedstrijd geen gras over groeien: met het spreekwoordelijke mes tussen de tanden en de strijdbijl in de knuisten staat ze het journaille te woord. Kernachtig samengevat: het hersenletsel van de trainer is veel serieuzer dan vastgesteld door de huisarts. “Dit is geen hersenschudding, hij ijlde maar wat aan de zijlijn,” spreekt de defensieleidster, “we waren doodsbang dat ‘ie nog meer rare beslissingen ging nemen – Jis de spits in, Rietveld rechtsachter, dat soort werk.”

Tandemgenoot Van Haga laat zich ontvallen dat het al misging in de aanloop naar de wedstrijd. In twee vooraf opgenomen filmpjes van gemiddeld drie minuten las de trainer, korrelig te zien met een tactiekbord op schoot in zijn eigen huiskamer, een stuk tekst voor over de gekozen 3-5-2-formatie. “Onbegrijpelijk, letterlijk. Ik heb ze de hele week zitten afspelen, die filmpjes – het idee lijkt te zijn dat we in alle linies een minderheid creëren en de rode loper uitrollen voor de tegenstander. Als dit de kwa-”

De vliegensvlugge Iris Meertens schreed comfortabel maar statig over die rode loper. Binnen een half uur tekende ze met een zwierig recitatief voor de 1-0 en 2-0, kort daarna zette ze de aanval voor de 3-0 op. De reactie was veelzeggend: de rood-witte speelsters namen collectief (maar zonder trainer) het besluit te gaan harken. Onmiddellijk namen de rossabianche het initiatief over, maar pas in de slotfase van de tweede 41 minuten lukte het topscorer Rietveld – die de niet naar LSVV komende Lionel Messi moet doen vergeten – de ploeg terug te brengen in de wedstrijd met twee fraaie goals.

In de vierde akte van de nabeschouwing velde nota bene Kamp Leiderdorp de genadestoot. Vakkundig stootte hoofdklasser Hannah van den Heuvel de dolk in de rug van de toch al vallende oefenmeester: “Al die trainers die maar iets nieuws willen proberen – je moet een werkende basisformatie hebben. Gewoon hup, Hollandse school!” In een poging tot een slot-aria brabbelde Jelles nog iets over “de boel schoonvegen”, “Nationale Garde” en “in 45 minuten”, maar het is de vraag nog maar of de oefenmeester nog 45 minuten tijd op de bank krijgt.

Jong LSVV betrokken bij transfersoap Leo Messi

Nadat Ronald Koeman is aangesteld als nieuwe trainer van de FC Barcelona waait er een nieuwe wind door Camp Nou. Naast het feit dat er tal van spelers mogen vertrekken, zijn de over de jaren zorgvuldig opgebouwde privileges van de overblijvenden ingetrokken. Zo wordt de voertaal op de training weer Catalaans i.p.v. het door Marc-André gewenste Duits, mag Ousmane het warmlopen niet meer inwisselen voor een potje Fortnite en wordt Leo intern niet langer aangesproken als “Meneer de Praeses”.

Na deze gebeurtenissen staan overal in Europa toptrainers op om opnieuw een warm bad te bieden aan de vedettes met vlucht- en asielwensen. Zo ook Jong-LSVV’70 trainer Van der Wal. Het begin van een – volgens de geruchten – uiterst vruchtbaar gesprek met La Pulga is vanochtend uitgelekt en kwam in handen van de lokale Leidsche media:

Estimado Señor L.A. Messi,

Soy Jorik, el entrenador de LSVV, 2 y siempre buscamos talento o buena gente para tomar algo después de los partidos, nos es igual la verdad. 

Hemos oído los rumores del vestidor, hasta que llegaron aquí a Leiden. 

Te escribo con mucha estimación para el trabajo que has hecho en el Barça, tanto de futbolista como persona.

En LSVV entendemos muy bien que te gustaría encontrar el placer y la casualidad de nuevo en el futbol. Sea más o menos lo que pretendemos como club de futbol. 

Aunque llevamos nombre de ser un club de estudiantes, no lo vivimos tan estricto con las normas o leyes, como así también a ti y tu padre les gustaría. Hay que hacer que siente bien, no?

Pues que estéis muy bienvenidos aquí. Entrenamos cada miércoles y tomamos una cerveza después, los partidos son todos los sábados. Ven si tienes ganas de jugar un poco.

Saludos desde Leiden (no es Lleida!),

Jorik

Vrij vertaald door onze redactie:

Beste Heer L.A. Messi,

Ik ben Jorik, coach van LSVV 2, en als altijd zijn we op zoek naar nieuw talent of gewoon mensen die het gezellig vinden om na de wedstrijd te borrelen. Beide is goed. De kleedkamerroddels hebben ook ons hier in Leiden bereikt. En ik schrijf je met de grootste waardering voor je werk als voetballer en persoon bij Barça.

Bij LSVV snappen we heel goed dat je graag het plezier en de ongedwongenheid in het voetbal terug zou willen vinden. Dat is zo’n beetje waar wij als club voor staan. Ook al zijn we in naam een studentenclub, ook wij nemen het niet zo strict met de regels, wat wellicht door jou en je vader wel gewaardeerd kan worden.
Je moet vooral doen wat goed voelt, nietwaar?

Dus wees welkom hier. We trainen elke woensdag en doen dan vaak een biertje na afloop. De wedstrijden zijn op zaterdag. Dus kom eens langs als je zin hebt een balletje te trappen.

Groetjes uit Leiden (NB: niet Lleida!),
Jorik

Dames 1: de smaakmakers van de tegenstand in de 4e klasse (’19/’20)

De onzen kent u inmiddels door en door. Maar een competitie is geen competitie zonder tegenstand. En als je ergens de ontwikkeling van het Nederlandse vrouwenvoetbal kunt waarnemen, is het op de grens tussen kelderklasse en categorie A: in de vierde klasse. De volgende uitblinkers verheffen dit strijdtoneel tot een podium dat toeschouwers waardig is. Maak kennis met de elf smaakmakers van de vierde klasse van afgelopen seizoen.

De Manuel Neuer van de 4e klasse – Mandy Poelwijk is nooit te beroerd om voetballend bij te dragen aan de opbouw. © SV Zevenhoven.

Onder de lat kunnen we niet heen om de beste sluitpost van de competitie: Mandy Poelwijk. Zevenhoven gaat dankzij Corona de dubbel en dwars verdiende titel dit seizoen niet binnenslepen, maar hoofdverantwoordelijke voor nul verliespunten en slechts acht (!) tegentreffers in elf duels (en maar één tegentreffer in een onbeslist bekeravontuur waarin haar team in de kwartfinale staat) is zonder twijfel de doelvrouw van het geel-rood. Katachtige reflexen, altijd in staat mee te voetballen en een loepzuivere doeltrap. Poelwijk is de zekere factor op doel.

Voor het centrale duo blijven we nog even in rood-gele contreien hangen. Want zo onpasseerbaar als Poelwijk als sluitpost is, zo onvermurwbaar is de ‘Muur van Zevenhoven’. Anne Rietveld boezemt als centrale verdediger menig spits schrik in. Sterk in duels, onklopbaar in de lucht en een onmisbare schakel in de opbouw. Onmiskenbaar de sterkste laatste vrouw van deze jaargang.

Pal naast Rietveld staat één van de twee vrouwen die hoofdelijk aansprakelijk is voor het feit dat de nummer 3 op de ranglijst de nummer 2 is qua minste tegendoelpunten. Met de ogen van een havik doorziet voorstopper Desiree van Straalen iedere vijandelijke tegenaanval. Daarmee loopt de verdedigster van Voorschoten ’97 altijd een stap voor op haar tegenspeelsters. Op het juiste moment instappen is het devies – Van Straalen is van het type speelster dat iedere defensie nodig heeft.

Op rechtsback vinden we Van Straalens ‘partner in crime’ Tessa van der Luit. In haar eigen ploeg het onafscheidelijke centrale duo met Van Straalen vormend, in deze selectie naar de backpositie verschoven vanwege de onverzettelijke Rietveld. Maar Van der Luit mag absoluut niet ontbreken – ze behelst de definitie van de moderne verdediger: verdedigend koel, maar in de opbouw de ware architect. Schakelt razendsnel om, weet altijd de vrije medespeelster te vinden en durft als dat nodig is het middenveld in te lopen om een overtal te creëren. Sleutel in de opbouw van achteruit.

Eline Aartsen, vedette van VV Noordwijk, op haar best: met de bal aan de voet. © VV Noordwijk

De linksback zouden we in de jaren ’90 hebben vergeleken met Italiaan Paolo Maldini – tegenwoordig zou de vergelijking met de Engelse Lucy Bronze niet misstaan. Daphne Bouwmeester lijkt als verdediger van de nummer 12 op de ranglijst misschien een vreemde eend in de bijt, maar vergist u niet: Bouwmeester is misschien wel de beste voetbalster van deze elf. Perfectie in de sliding, maar vooral de passing en techniek als ze de bal aan de voet heeft maken indruk. Dit seizoen geteisterd door blessureleed en bovendien bevat de ploeg van ROAC misschien niet de kwaliteit die je graag naast haar ziet – toch mag Bouwmeester niet ontbreken.

Subtopper Blauw-Zwart eindigt dit incomplete seizoen als vierde, en als je daar één verantwoordelijke voor zou moeten aanwijzen, is dat zonder meer de officieuze aanvoerder van de Wassenaarse ploeg: Nathalie Vosse heeft zich in de laatste drie jaar ontpopt tot de grootste angstgegner voor LSVV ’70. Niet geheel verrassend nam ze dit seizoen in de 2-2 kraker op het WMS de twee tegendoelpunten voor haar rekening. Vosse is onverzetbaar, oersterk en heeft bovendien de leiderschapscapaciteiten die alleen de beste aanvoerders hebben. Het litteken van een kopduel met onze Van Dam doet niets af aan haar karakter. Niet voor niets ook de captain van deze all-stars-ploeg.

En als we het over angstgegners hebben, mag een beruchte Noordwijkse basketbalster absoluut niet ontbreken. Maakte niet al te lang geleden na een lange voetbalcarrière bij SJC korte tijd furore in die andere sport, en heeft daarmee op het WMS een mythische status en de geuzennaam ‘de basketbalster’ verworven. Sinds haar terugkeer in het voetbal is Eline Aartsen echter het technische middelpunt van het wit-rood van VV Noordwijk. Snel, technisch en ongrijpbaar op de kleine ruimte – Aartsen weet zich uit iedere onmogelijke situatie te draaien, weet met onmogelijke schijnbewegingen tegenstanders op het verkeerde been te zetten en is bovendien nooit de controle kwijt. Hier op het middenveld gezet vanwege haar passing, maar ook één-op-één met een keeper dodelijk.

Stephanie Pan is al jaren de onbetwiste aanvoerder van FC Lisse. © FC Lisse.

Op rechtsmid staat de aanvoerder van FC Lisse die je eigenlijk op elke positie van het veld kwijt kunt: Stephanie Pan weet altijd het vuur aan te wakkeren van de geel-blauwe ploeg die op de 7e plaats is geëindigd. Pan is altijd daar waar het nodig is: is achterin een mannetje meer nodig? Pan laat zich zakken. Moet er een bal vanuit de tweede lijn tegen de touwen gejaagd worden? Pan duikt het gat achter haar aanval in. Deze Lissenaar brengt altijd dat beetje karakter dat een ploeg over de streep kan trekken.

In de spits vinden we een ploeggenoot van verdedigster Bouwmeester: Pip Veilbrief mag dan geen hoge ogen hebben gegooid met ROAC dit seizoen én zag zich net als haar ploeggenoot geteisterd door blessureleed – qua afronding is ze eigenlijk de gedroomde nummer 9 van iedere ploeg. Veilbrief is pijlsnel en verschrikkelijk kalm in het vijandelijke strafschopgebied. Daar heeft ROAC haar misschien te weinig gebracht, in dit all-stars-team zou dat zeker een ander verhaal worden.

Op linksbuiten mag Esther Belt als Zoeterwoudse sterkhouder niet ontbreken. Belt bezorgde SJZ in 2016/’17 hoogstpersoonlijk de titel in de 5e klasse. Inmiddels is de ploeg een stabiele vierdeklasser, maar als alle SJZ’ers dezelfde klasse als Belt zouden tentoonspreiden was het wit-groen allang voor de tweede keer gepromoveerd. Snel, sterk aan de bal, en een verwoestend schot. De transfer naar LSVV ’70 heeft ze altijd afgehouden, maar Belt is een cultheld van Rutger Goudriaan-achtige proporties.

Op rechstbuiten staat het grootste talent van dit jaar en waarschijnlijk de speelster met de zuiverste techniek. De DoCoS-selectie maakte dit jaar een stormachtig debuut vanuit de MO19 en verrastte vriend en vijand met verzorgd en aanvallend voetbal. Lieske de Kleer was daarin zonder meer de blikvanger van de jonge Leidse ploeg. Iedere lang bal richting de rechterflank betekende dit seizoen een Bergkampiaanse aanname, en iedere bal aan de voet van De Kleer betekende ook meteen gevaar.

Tot slot: een trainersdiploma is in de vierde klasse nog niet vereist, maar aan strategisch vernuft heeft het langs de zijlijn dit seizoen niet ontbroken. Eén trainer spande daarbij de kroon: Patrick Eijs van Zevenhoven beschikte misschien over de sterkste ploeg van de ranglijst, maar door ook nog eens te spelen met een valse nummer 9 op de spitspositie trok de Zevenhovense oefenmeester tal van defensies uit elkaar. Niet voor niets scoorde zijn ploeg dit seizoen de meeste doelpunten – ook met vier (!) wedstrijden minder dan uiteindelijke ‘koploper’ DoCoS!

Dames 1: de spreekwoordelijke nachtkaars in cijfers

En dat was het dan: met uiteindelijk maar 12 van de uiteindelijke 25 competitiewedstrijden gespeeld, zit het seizoen er op. In een totaal van 17 wedstrijden waren maar 3 tegenstanders in 4 wedstrijden de rood-witte damesselectie de baas. 10 wedstrijden werden gewonnen, tot Corona zand in de motor strooide. Niet getreurd, de cijfers nemen ze ons niet meer af. Tijd voor een korte terugblik longread in highlights. Nog maar eens dezelfde waarschuwing als bij de vorige editie: dit gaat ver. Privacywaakhond Bits of Freedom zou hier rillingen van krijgen.

Aanvoerder en Kattuks stijlicoon De Heer heeft maling aan anderhalve meter. Het moet compact.

De meeste wedstrijden (alle) werden dit seizoen gespeeld door zekerheidje Van Dam. Dat verbaast getuige haar dito ranglijst-notatie op de trainingspresentielijst niemand, maar de meeste minuten werden toch echt gemaakt door aanvallende middenvelder Amesz. Met 1374 minuten speelde ze overigens maar 4 minuten meer dan Van Dam. Close call!

We bouwen op van achteren. Maar liefst drie doelvrouwen stonden dit seizoen onder de lat: Angenent, VR2-telg Zwep en een back die in een vorig leven doelvrouw was: Emma Klaassen. Alleen onze eerste keus knuffel-Koreaan wist echter (driemaal!) de nul te houden. En nog mooier: ze pakte ook de enige strafschop die de biancarosse dit seizoen tegen kregen. Hulde! Maar was dat genoeg voor Jissie? Welnee! De sympathieke sluitpost werd ook nog even en passent het vaakst uitgeroepen tot Woman of the Wedstrijd (4 keer). Ja-na-, ja-na- tuurlijk!

Capitana De Heer maakte ondanks haar stressvolle bestaan (u mag morgenavond 20:00 uur wel weer even applaudisseren) de meeste minuten als centrale verdediger (955 minuten), maar gebruikte dat voorrecht niet om de minst gepasseerde centrale verdediger te worden. Spaanse furie Vargas Navarro kreeg als centrale sluitpost slechts 0,0110 doelpunten per minuut tegen (4 stuks in 363 minuten). Al moeten we hier in alle eerlijkheid vermelden dat koningin van de flank Imaan Bijl een beter gemiddelde had, van 0 per minuut. Maar zij speelde maar 27 minuten centraal achterin, dus dat laten we maar even buiten beschouwing.

Linksback Stel stelde enigszins teleur dit seizoen. Niet in haar spel overigens, geen enkele vijandelijke rechtsbuiten mocht ook maar van enige vorm vrijheid genieten. Met name in de kaskraker tegen RCL (5-4 op veld 3) maakte de vaste nummer 5 indruk op de Leiderdorpers. Stel wist echter haar persoonlijke record (97.3 decibel, vorig seizoen tegen RCL gevestigd) niet te verbreken. Niet getreurd, als ze een beetje haar best doet hoeven we haar stemgeluid ook volgend seizoen vanuit Rotterdam niet te missen.

Overigens, terug naar Vargas Navarro. Lorena, ga jij even warmlopen? Frenkie hield afgelopen seizoen de bank uitzonderlijk goed warm voor de overige wissels. Maar liefst 7 uur en 14 minuten bracht ze door op het houtwerk. Vargas Navarro werkte zich naar eigen zeggen in dat tijdsbestek door de In de ban van de ring-trilogie van Tolkien en de volledige Harry Potter-reeks. Verbluffend!

Er mag geklapt worden. En gelachen! DoCoS mocht dan de sterkere zijn in een 1-0 onderonsje. Ze hadden daar wel een 40 gram lichtere bal voor nodig. Om je te bescheuren!

Vaste nummer 15 Emma Klaassen viel in haar eerste seizoen als LSVV’er de twijfelachtige eer ten deel het enige eigen doelpunt tegen de touwen te jagen. Ze luidde er de bekeruitschakeling tegen een venijnig Voorschoten mee in, maar goed – die wordt toch nooit meer uitgespeeld. Een enkel smetje op een verder blinkend blazoen overigens – Klaassen speelde een voortreffelijk seizoen.

Onze nummer zas Loos zat een tijdje in Nieuw-Zeeland, maar dat was niet lang genoeg om te voorkomen dat ze er weer even vier doelpunten van méér dan 35 meter afstand in wist te jagen. De mooiste? Een vrije trap thuis tegen Lisse – vanuit de middencirkel. Daar stond wel tegenover dat ze één van haar drie strafschoppen miste, maar dat hebben we haar alweer vergeven. Je kunt niet altijd z…

Eveneens op het middenveld houdt onze frivole dartelaar Rusman een fraaie statistiek in ere: zij speelde dit seizoen met de grootste variëteit aan rugnummers: de nummers 7, 8, 11, 12, en 15 passeerden de revue! En Rusman liet het daar niet bij zitten: bijna de helft van haar duels speelde ze op pijnstillers na het bereiken van het hoogste aantal ziekenhuis-bezoeken in één seizoen (16). De duik van de trap met glas water in de hand staat in het collectieve geheugen gegrift – heldhaftig!

Minder variëteit behelsde de opkomst van Van Haga dit seizoen (4 wedstrijden in verband met een Iers avontuur), maar de flegmatieke woordvoerder werd wel ‘surprise of the season’ met haar mysterieuze edoch heroïsche verschijning in Rijpwetering voor de vernedering van ROAC.

Nummer tien Amesz deed tegen Rijnvogels-uit een knappe imitatie van pluisje’s ‘hand van God’, maar wist die wedstrijd nog eens te boeken te halen: bij de 1-2 verliet de 410 gram wegende Ladies-bal haar voet met een recordsnelheid van 122 kilometer per uur. Tuurlijk, dat zou met een normale bal toch al snel 10% trager zijn geweest, maar Derbystar is toch maar mooi dat gat in de markt ingedoken.

En och, als we het dan toch over Amesz hebben. Dit keer tezamen met in-de-verste-verten-nog-niet-eens-quasi-back Rietveld wist ze wéér tweede te worden op de topscorerslijst (beiden met 8 doelpunten), maar voor de tweede maal op rij kroonde ze zich ook tot assistmeister met (wederom!) 9 pure assists.

De hoogste score op de schaal van lituation (9.2) bleef dit seizoen in het bezit van de Tent, maar onze nummer 12 mocht ‘m afstaan aan onze nummer 8. Braziliaanse samba-solist Ari (voorheen bekend als De Jong Junior) nam in de 27e minuut van het treffen met Blauw-Zwart de bal achter het stand been langs mee en zette daarmee twee Wasse-naarlingen op het verkeerde been. Daar hadden ze niet van terug! (of toch wel, het werd uiteindelijk 2-2.)

Alsof het niks is! Tegen ASC speelden de studentikoze protagonisten in een offensieve 3-5-2-formatie. Los daarvan telde de wedstrijdselectie ook nog even 5 (!) invallers, het hoogste aantal deze campagne.

Voorin schitterde de belofte van vorig seizoen vooral in afwezigheid: snelheidsduivel Post brak haar snelheidsrecords dit seizoen vooral in Zuidoost-Azië en liet haar naam slechts 3 maal op het wedstrijdformulier noteren. Daarmee hield ze brekebeen en stuko-Tesla Tiggelaar maar net voor zich, want de olijke sociëteitsbaas wist alvorens het afscheuren van een hoop vitaals toch nog mooi 4 duels te noteren. ‘Vo!

De overige aanvallers waren gelukkig allerminst afwezig: Van der Veen greep al op 21 september de titel van topscorer, en stond die tijdens het restant van ’19/’20 niet meer af, met uiteindelijk 16 doelpunten.

Ze was dit seizoen echter niet de enige met een hattrick, want de vrouw met het mooiste haar en de smerigste tackles – veredelde rechtsbuiten Botte Bijl ‘Ima’, afgelopen zomer toch binnengehaald als de belofte op rechtsback – pakte ook gewoon haar hattrick mee in het demasqué van Noordwijk (8-2).

Debutante ‘de Schrik van WVC’ wist even de vaste topscorer de stuipen op het lijf te jagen: (Merel) Roos kreeg het op de heupen tijdens de vernedering van ASC en pakte naast 3 assists ook even 2 goals en de topscorerstitel mee. Die moest ze helaas twee dagen later alweer afstaan aan Van der Veen, maar de stormachtige prestaties op rechtsbuiten leverden de kwieke roeicoach toch maar mooi de titel talent van het jaar op, dankzij een hoogste gemiddelde rapportcijfer van 7,9 in het grote competitieboek van de knettergekke trainer. Ga zo door, Roosie!

Dan blijft er één speler over: De Jong Senior. Trouwe rechtsback, misschien wel de meest constante factor op het veld, de Lucy Bronze van dit elftal. Maar mevrouw maakte op huurbasis furore in Bologna en miste daardoor het grootste deel van het seizoen. Gevolg: geen enkele statistiek van de Gooische alleskunner is noemenswaardig. We kunnen enkel hopen op een minder flets cijfermatig optreden in ’20/’21.

Zijn we er dan zo? Eigenlijk nog steeds niet. We zouden nog kunnen zeggen dat onze heldinnen dit seizoen in drie formaties speelden (4-3-3, 3-4-3 en 3-5-2), dat we die 3-4-3 in maar liefst 8 duels hebben mogen toepassen, dat die vier D’s van verdedigen maar niet blijven hangen (Delay, Deny, Deflect, Defend!), dat er dit seizoen één invaller op het veld stond die we nooit vóór en nooit meer na die wedstrijd hebben gezien (Coosje!), en dat er maar liefst vier spelers geen minuut (0) op de bank hebben doorgebracht. Maar u heeft een beeld hopelijk. Volgend jaar pakken we wel die beker, en fileren we dat valse-9-systeem van Zevenhoven, komen die dekselse Esther (SJZ) en Nathalie (Blauw-Zwart) niet meer tot scoren, winnen we eindelijk eens een wedstrijd van Voorschoten ’97 en trekt Rietveld af en toe eens een sprintje bij de warming-up. We houden hoop.

Dames 1: Slag bij Rijpwetering markeert victorie no. 7

Van harte welkom in Rijpwetering! Rijpwetering is gemoedelijkheid! In Rijpwetering staat iedereen voor elkaar klaar: papa’s en mama’s moedigen hun dochters op het voetbalveld aan, de Technische Commissie steekt zonder morren z’n handen in het vuur voor het trainingsschema van de pupillen – ook als dat niet in het geding is – en de buschauffeurs rijden niet op tijd, maar wel op kwaliteit. En in Rijpwetering houdt een trainer vooral z’n mond. Dat geschreeuw met al die aanwijzingen de hele tijd? Voor niemand leuk. Vroeger stond er trouwens ook nog eens een bloedmooie dame uit De Veen achter de kassa van De Halte, maar die schijnt Rijpwetering te zijn ontgroeid. Kan gebeuren.

Rijpwetering had tot gistermiddag, pakweg 15:45 uur, een droom. Niks geks, want je moet ook weer niet naast je schoenen gaan lopen. Nee, heel eenvoudig: drie puntjes binnen de net-niet symmetrische gietijzeren poort van het Hertogspark houden. Gewoon leuk, lekker winnen. En alles klopte: lekker weer, biljartlaken van kunstgras, fitte Bouwmeester, fitte Veilbrief, kraakheldere strategie (Bal? Naar voren!). En het allermooiste? De oh-zo-hoogopgeleide stadsmeisjes van LSVV ’70 zaten te krap in de selectie. Ja, wat doe je dan? SPELEN!

Als makke lammeren struikelden de Leidse studentes bus 56 naar Leimuiden uit. Een midweeks hoofdstuk uit het bekeravontuur nog in de benen, geen wissels, nauwelijks hoop. Zo moesten de 4000 Spartanen bij Thermopylae zich hebben gevoeld toen in 480 v. Chr. een miljoen Perzen de bergpas beklommen, die de Spartaanse koning Leonidas wilde verdedigen. Maar dan! Plotwending! Licht, warmte. Energie! Als een zon die na een striemende stortbui z’n stralen over je aangezicht stort. Wytske van Haga. Op een sfeerloos stuk parkeerplaats in Rijpwetering, met een sporttas over d’r schouder.

Rijpwetering kwam die klap niet meer te boven. Gisteren niet, vandaag niet, morgen niet. Loos legde er na 8 minuten een doorsnee schoonheid in van een meter of 35. Ondanks een sublieme Angenent kwam het paars-grijs nog even op gelijke hoogte, maar Rietveld en Ari (De Jong Junior mag niet meer) schoten de droom aan gruzelementen. Rusman verloor drie vingers aan de frustratie van de vrindelijke gastvrouwen, maar pingelde vrolijk verder. Vargas Navarro, Klaassen en Ari spotten met het begrip ziekenboeg en worden komende week bij Defensie voorgedragen voor een onderscheiding voor Dapper Gedrag in de Militaire Willems-Orde. Bijl (Woman of the Wedstrijd!) en Van Dam gaven een lesje instappen en omschakelen, en oh oh oh, wat werd er zo nu en dan lekker onder de wanhopige pressie uitgevoetbald.

Loos mocht nog even aanleggen van 11 meter: 1-4. ROAC mag de borst gaan nat maken voor de return: als LSVV met een complete en fitte selectie op het WMS verschijnt, komen ze in Rijpwetering niet meer aan dromen toe met al die slapeloze nachten.

De halte naast de Halte, stralende selectie (minus de fietsers en Van Haga) na het demasqué van ROAC. Staand, van links naar rechts: Ari, Vargas Navarro, ’t Hert, de Botte Bijl, Zas/Loos, Amesz. Op de bidons: Klaassen. De zeemeermin: Rietveld.

1 2 3 23