LSVV Futsal 1 blijft in de Hoofdklasse

Warning: Undefined variable $post in /customers/2/1/0/lsvv70.nl/httpd.www/wp-content/plugins/simply-sociable/simply-sociable.php on line 28 Warning: Attempt to read property "ID" on null in /customers/2/1/0/lsvv70.nl/httpd.www/wp-content/plugins/simply-sociable/simply-sociable.php on line 28

Behalve helden op het veld, heeft LSVV’70 natuurlijk ook noeste strijders die dit seizoen weer wekelijks in de zaal hun kunsten lieten zien. LSVV 4 ligt zelfs op kampioenskoers, maar ook LSVV 1 heeft een knappe prestatie geleverd. De ploeg heeft zich gisteren definitief gehandhaafd in de Hoofdklasse. Hoe dat verliep? Nestor en fijnschrijver Job Weststrate klom maar weer eens in de pen. En dan weet u voldoende… Genieten!

Ja, lieve lezertjes,

 

Ik hoor het jullie al een heel seizoen denken: hoe gaat het nou toch met de Magiërs van de Plofbal, de Heersers van de Hal, LSVV’70 zaal 1? Waren die niet naar de Hoofdklasse gepromoveerd vorig jaar? Zouden ze het moeilijk hebben gekregen?

Welnu, gisteravond rolde de plofknikker voor het laatst dit seizoen, en laat het gezegd zijn: dit LSVV’70 1 heeft zich gehandhaafd. In de allerlaatste wedstrijd. Tegen de directe concurrent. God, wat was het spannend!

Hoe zat het? LSVV’70 speelde een stroef jaar in de Hoofdklasse. Ineens moest de ploeg helemaal naar Rotterdam voor zijn potjes, tegen allemaal ploegen met balvaardige, fitte jongens die van hun trainers huiswerk over looplijnen mee naar huis krijgen. Voeg daarbij dat onze jongens in het begin van het seizoen nog niet echt wakker waren en u begrijpt: na zeven wedstrijden stonden er nog nul punten op de teller. Vervolgens wonnen onze Helden eens een potje, maar die drie punten werden teniet gedaan door een straf van de KNVB voor het niet komen opdagen bij een match in Rotterdam, waarvoor ons keurcorps slechts drie man op de been kreeg.

Stijf onderaan inderdaad, maar weggespeeld? Zelden. De eerste wedstrijd tegen de latere kampioen Ommoord was gehaktdag, maar verder verloor LSVV’70 telkens nipt. Frustrerend soms, maar ook een teken dat onze plofballers het niveau wel aankonden. En ja hoor: op een derde van het seizoen begonnen ze af en toe potjes te winnen. Ze namen afstand van de laatste plaats, maar bleven in de onderste regionen vertoeven, vooral omdat andere staartploegen in de tweede helft van de competitie ook zo nodig potjes gingen winnen.

En zo bleef er nog die ene wedstrijd van gisteravond over, tegen Watergras 3. Het uitgangspunt was eenvoudig: zij moesten winnen, wij hadden aan een gelijkspel voldoende. Een Muggiaanse finale, dat was het. Inspiratie kwam van LSVV’70 4, dat eerder op de avond directe concurrent vv Leiden op 1-1 hield en daarmee het kampioenschap zo goed als veilig stelde.

Wat verwacht je van Watergras in deze situatie? Ze gaan aanvallen. Dat deden ze, vanaf de eerste minuut, en met verve. Wat een beweging en geren en gedoe. Heel even dreigden onze Helden er tureluurs van te worden, maar toen rechten zij de rug. Verdedigen deden ze als leeuwen, maar dan heel gedisciplineerde leeuwen, niet van die ‘we-rennen-achter-een-zieke-antilope-aan’-achtige leeuwen, maar van die moedige. Je weet wel.

Toch viel de tegengoal. LSVV’70 leek juist een veelbelovende aanval door het midden op te zetten, maar die stierf in schoonheid. In de counter was de Goudse tegenstander onverbiddelijk: 0-1. Ai. Rug rechten en knallen dan maar? Indeed, beste vrienden, en met resultaat. Vlak voor rust zette Alphert in de kluts uitstekend door. Hij schoof het plofleder naar Stijn, die vanuit een vrij onmogelijke positie de bal in de lange hoek wist te werken. Het was weer gelijk.

Na rust ging het zenuwengedoe verder. Watergras kreeg een pingel! Was het een overtreding? Mja, misschien. Was het binnen de cirkel? Neuh. Toonde de trainer van Watergras zich een indrukwekkend en stoïcijns man, die zich niet met de scheidsrechter bemoeit? Die zeker niet luidkeels penalty’s claimt en daarna al helemaal niet in zijn vuistje gaat giechelen achter de spelers op zijn reservebank? U raadt het al. Het paste niet bij Watergras moet ik zeggen, een hele sportieve ploeg. Enfin, de scheidsrechter had ook wel door dat een en ander wat dubieus is, want een minuutje of vijf later kregen wij ook een pingel om weinig. Ik zou bijna willen zeggen: om zo goed als niks. Dat noemen ze in goed Nederlands een goedmakertje. Joeri roste hem erin, het was weer gelijk.

En dat bleef het lang, omdat de Onzen taai verdedigden en Jan D. zoals gewoonlijk alles uit zijn kooi hield. De beslissing kwam van Sietse F., erkend Man van Glas, die in de counter nog één sprintje uit zijn tenen perste en de bal in het Watergrasdoel schoot. Hoera!

Rest mij nog op te merken dat Jan D. dit jaar de minst gepasseerde keeper van de hele competitie lijkt te worden. Dat is opmerkelijk als je bijna degradeert. Iedereen verdient lof, maar Jan verdient lof met een pizza!

Dag allemaal, tot volgend jaar!