Coronamaatregelen LSVV’70

In verband met de landelijke maatregelen omtrent COVID-19, hanteert ook LSVV’70 een aangepast beleid voor leden en bezoekende voetballers. Dit beleid is in overeenstemming met UVS; hun beleid en de updates zijn op hun site te vinden.

Hierbij een overzicht van de geldende maatregelen op de Kikkerpolder:

  • Voor seniorenteams die niet in de A-categorie spelen is er geen kleedkamer beschikbaar. Kom daarom omgekleed naar de club, en douche thuis.
  • Er geldt een algeheel verbod voor toeschouwers bij alle voetbalwedstrijden. Het sportpark is alleen toegankelijk voor spelers, trainers, teambegeleiders, grensrechters en scheidsrechters. Kom alleen naar de club om te voetballen, en ga na je eigen wedstrijd weer naar huis.
  • In overeenstemming met de landelijke maatregelen, is de kantine gesloten. De maatregelen gelden vanaf dinsdag 29 september 19:00 en zijn in elk geval voor de komende 3 weken van kracht.
  • Bij een vermoedelijke besmetting verwijzen wij naar het stappenplan van de KNVB.

Wij hopen dat iedereen ondanks de maatregelen met plezier kan blijven voetballen!

Maat is vol voor Dames 1: Bekertournee én Jelles aan zijden draad

Zes jaar lang leek het een droomhuwelijk: Italofiel Jelles en de damesselectie. Er waren wel eens meningsverschillen, maar altijd kwam het weer goed. De geestelijk vader van de damestak zat comfortabel op het pluche. Maar de Puccini-waardige taferelen die zich gistermiddag in Leiderdorp afspeelden, ontnemen alle twijfel: het ziet er verre van rooskleurig uit. Een revolte voltrekt zich.

It ain’t over till the fat lady sings, maar het doek zou wel eens heel snel kunnen vallen.

De Jong laat er na afloop van de wedstrijd geen gras over groeien: met het spreekwoordelijke mes tussen de tanden en de strijdbijl in de knuisten staat ze het journaille te woord. Kernachtig samengevat: het hersenletsel van de trainer is veel serieuzer dan vastgesteld door de huisarts. “Dit is geen hersenschudding, hij ijlde maar wat aan de zijlijn,” spreekt de defensieleidster, “we waren doodsbang dat ‘ie nog meer rare beslissingen ging nemen – Jis de spits in, Rietveld rechtsachter, dat soort werk.”

Tandemgenoot Van Haga laat zich ontvallen dat het al misging in de aanloop naar de wedstrijd. In twee vooraf opgenomen filmpjes van gemiddeld drie minuten las de trainer, korrelig te zien met een tactiekbord op schoot in zijn eigen huiskamer, een stuk tekst voor over de gekozen 3-5-2-formatie. “Onbegrijpelijk, letterlijk. Ik heb ze de hele week zitten afspelen, die filmpjes – het idee lijkt te zijn dat we in alle linies een minderheid creëren en de rode loper uitrollen voor de tegenstander. Als dit de kwa-”

De vliegensvlugge Iris Meertens schreed comfortabel maar statig over die rode loper. Binnen een half uur tekende ze met een zwierig recitatief voor de 1-0 en 2-0, kort daarna zette ze de aanval voor de 3-0 op. De reactie was veelzeggend: de rood-witte speelsters namen collectief (maar zonder trainer) het besluit te gaan harken. Onmiddellijk namen de rossabianche het initiatief over, maar pas in de slotfase van de tweede 41 minuten lukte het topscorer Rietveld – die de niet naar LSVV komende Lionel Messi moet doen vergeten – de ploeg terug te brengen in de wedstrijd met twee fraaie goals.

In de vierde akte van de nabeschouwing velde nota bene Kamp Leiderdorp de genadestoot. Vakkundig stootte hoofdklasser Hannah van den Heuvel de dolk in de rug van de toch al vallende oefenmeester: “Al die trainers die maar iets nieuws willen proberen – je moet een werkende basisformatie hebben. Gewoon hup, Hollandse school!” In een poging tot een slot-aria brabbelde Jelles nog iets over “de boel schoonvegen”, “Nationale Garde” en “in 45 minuten”, maar het is de vraag nog maar of de oefenmeester nog 45 minuten tijd op de bank krijgt.

Jong LSVV betrokken bij transfersoap Leo Messi

Nadat Ronald Koeman is aangesteld als nieuwe trainer van de FC Barcelona waait er een nieuwe wind door Camp Nou. Naast het feit dat er tal van spelers mogen vertrekken, zijn de over de jaren zorgvuldig opgebouwde privileges van de overblijvenden ingetrokken. Zo wordt de voertaal op de training weer Catalaans i.p.v. het door Marc-André gewenste Duits, mag Ousmane het warmlopen niet meer inwisselen voor een potje Fortnite en wordt Leo intern niet langer aangesproken als “Meneer de Praeses”.

Na deze gebeurtenissen staan overal in Europa toptrainers op om opnieuw een warm bad te bieden aan de vedettes met vlucht- en asielwensen. Zo ook Jong-LSVV’70 trainer Van der Wal. Het begin van een – volgens de geruchten – uiterst vruchtbaar gesprek met La Pulga is vanochtend uitgelekt en kwam in handen van de lokale Leidsche media:

Estimado Señor L.A. Messi,

Soy Jorik, el entrenador de LSVV, 2 y siempre buscamos talento o buena gente para tomar algo después de los partidos, nos es igual la verdad. 

Hemos oído los rumores del vestidor, hasta que llegaron aquí a Leiden. 

Te escribo con mucha estimación para el trabajo que has hecho en el Barça, tanto de futbolista como persona.

En LSVV entendemos muy bien que te gustaría encontrar el placer y la casualidad de nuevo en el futbol. Sea más o menos lo que pretendemos como club de futbol. 

Aunque llevamos nombre de ser un club de estudiantes, no lo vivimos tan estricto con las normas o leyes, como así también a ti y tu padre les gustaría. Hay que hacer que siente bien, no?

Pues que estéis muy bienvenidos aquí. Entrenamos cada miércoles y tomamos una cerveza después, los partidos son todos los sábados. Ven si tienes ganas de jugar un poco.

Saludos desde Leiden (no es Lleida!),

Jorik

Vrij vertaald door onze redactie:

Beste Heer L.A. Messi,

Ik ben Jorik, coach van LSVV 2, en als altijd zijn we op zoek naar nieuw talent of gewoon mensen die het gezellig vinden om na de wedstrijd te borrelen. Beide is goed. De kleedkamerroddels hebben ook ons hier in Leiden bereikt. En ik schrijf je met de grootste waardering voor je werk als voetballer en persoon bij Barça.

Bij LSVV snappen we heel goed dat je graag het plezier en de ongedwongenheid in het voetbal terug zou willen vinden. Dat is zo’n beetje waar wij als club voor staan. Ook al zijn we in naam een studentenclub, ook wij nemen het niet zo strict met de regels, wat wellicht door jou en je vader wel gewaardeerd kan worden.
Je moet vooral doen wat goed voelt, nietwaar?

Dus wees welkom hier. We trainen elke woensdag en doen dan vaak een biertje na afloop. De wedstrijden zijn op zaterdag. Dus kom eens langs als je zin hebt een balletje te trappen.

Groetjes uit Leiden (NB: niet Lleida!),
Jorik

UVS heet LSVV ´70 van harte welkom

 

Het leek uit het niks te komen, maar opeens was daar de verhuizing van LSVV ‘70 naar het complex van UVS, waar de clubs een uitgebreide samenwerking aangaan. Het bestuur van UVS ziet de gedeelde toekomst met vertrouwen tegemoet: ¨Dit gaat een enorme positieve impuls geven aan beide verenigingen.¨

Voor velen een verrassing, maar er gingen maanden van gesprekken vooraf aan de verhuizing. ¨Toen dit voor het eerst ter sprake kwam, waren we gelijk enthousiast,¨ aldus De Tombe. ¨In het leven moet je in kansen denken en ik denk dat onze clubs enorm veel voor elkaar kunnen betekenen. We hebben zorgvuldig met elkaar gesproken en de tijd genomen om tot een overeenkomst te komen die goed is voor beide verenigingen en echt voor de lange termijn is.¨

 

Tijdens de gesprekken werd er ingezet op een verregaande samenwerking, waarbij beide clubs hun eigen identiteit en bestuur behouden. De clubs vullen elkaar mooi aan, UVS heeft veel jeugdteams, LSVV ‘70 heeft geen jeugd, maar wel de nodige seniorenteams. Er wordt zelfs al gesproken over een samenvoeging tussen twee teams van de clubs. Een mooi symbool van de samenwerking, al is het niet te verwachten dat dit veel voorkomt. De samenwerking zit hem vooral in het delen van het complex, financiële stabiliteit en het eventueel gezamenlijk organiseren van activiteiten. Van de combinatie van “voetbal en prestatie” bij UVS en “gezelligheid en voetbal” bij LSVV ‘70 zullen beide verenigingen profiteren. 

Al met al wordt er reikhalzend uitgekeken naar de gedeelde toekomst en kan LSVV ‘70 rekenen op een warm welkom van de UVS´ers. Het bestuur van UVS is opgewekt. De Tombe: ¨Dit gaat beide verenigingen veel goeds brengen, dat kan niet anders. LSVV ‘70 zal zich hier snel thuis voelen en die studentenhumor die ze meebrengen, ik vind het geweldig.¨

 

Bestuur UVS

Dames 1: de smaakmakers van de tegenstand in de 4e klasse (’19/’20)

De onzen kent u inmiddels door en door. Maar een competitie is geen competitie zonder tegenstand. En als je ergens de ontwikkeling van het Nederlandse vrouwenvoetbal kunt waarnemen, is het op de grens tussen kelderklasse en categorie A: in de vierde klasse. De volgende uitblinkers verheffen dit strijdtoneel tot een podium dat toeschouwers waardig is. Maak kennis met de elf smaakmakers van de vierde klasse van afgelopen seizoen.

De Manuel Neuer van de 4e klasse – Mandy Poelwijk is nooit te beroerd om voetballend bij te dragen aan de opbouw. © SV Zevenhoven.

Onder de lat kunnen we niet heen om de beste sluitpost van de competitie: Mandy Poelwijk. Zevenhoven gaat dankzij Corona de dubbel en dwars verdiende titel dit seizoen niet binnenslepen, maar hoofdverantwoordelijke voor nul verliespunten en slechts acht (!) tegentreffers in elf duels (en maar één tegentreffer in een onbeslist bekeravontuur waarin haar team in de kwartfinale staat) is zonder twijfel de doelvrouw van het geel-rood. Katachtige reflexen, altijd in staat mee te voetballen en een loepzuivere doeltrap. Poelwijk is de zekere factor op doel.

Voor het centrale duo blijven we nog even in rood-gele contreien hangen. Want zo onpasseerbaar als Poelwijk als sluitpost is, zo onvermurwbaar is de ‘Muur van Zevenhoven’. Anne Rietveld boezemt als centrale verdediger menig spits schrik in. Sterk in duels, onklopbaar in de lucht en een onmisbare schakel in de opbouw. Onmiskenbaar de sterkste laatste vrouw van deze jaargang.

Pal naast Rietveld staat één van de twee vrouwen die hoofdelijk aansprakelijk is voor het feit dat de nummer 3 op de ranglijst de nummer 2 is qua minste tegendoelpunten. Met de ogen van een havik doorziet voorstopper Desiree van Straalen iedere vijandelijke tegenaanval. Daarmee loopt de verdedigster van Voorschoten ’97 altijd een stap voor op haar tegenspeelsters. Op het juiste moment instappen is het devies – Van Straalen is van het type speelster dat iedere defensie nodig heeft.

Op rechtsback vinden we Van Straalens ‘partner in crime’ Tessa van der Luit. In haar eigen ploeg het onafscheidelijke centrale duo met Van Straalen vormend, in deze selectie naar de backpositie verschoven vanwege de onverzettelijke Rietveld. Maar Van der Luit mag absoluut niet ontbreken – ze behelst de definitie van de moderne verdediger: verdedigend koel, maar in de opbouw de ware architect. Schakelt razendsnel om, weet altijd de vrije medespeelster te vinden en durft als dat nodig is het middenveld in te lopen om een overtal te creëren. Sleutel in de opbouw van achteruit.

Eline Aartsen, vedette van VV Noordwijk, op haar best: met de bal aan de voet. © VV Noordwijk

De linksback zouden we in de jaren ’90 hebben vergeleken met Italiaan Paolo Maldini – tegenwoordig zou de vergelijking met de Engelse Lucy Bronze niet misstaan. Daphne Bouwmeester lijkt als verdediger van de nummer 12 op de ranglijst misschien een vreemde eend in de bijt, maar vergist u niet: Bouwmeester is misschien wel de beste voetbalster van deze elf. Perfectie in de sliding, maar vooral de passing en techniek als ze de bal aan de voet heeft maken indruk. Dit seizoen geteisterd door blessureleed en bovendien bevat de ploeg van ROAC misschien niet de kwaliteit die je graag naast haar ziet – toch mag Bouwmeester niet ontbreken.

Subtopper Blauw-Zwart eindigt dit incomplete seizoen als vierde, en als je daar één verantwoordelijke voor zou moeten aanwijzen, is dat zonder meer de officieuze aanvoerder van de Wassenaarse ploeg: Nathalie Vosse heeft zich in de laatste drie jaar ontpopt tot de grootste angstgegner voor LSVV ’70. Niet geheel verrassend nam ze dit seizoen in de 2-2 kraker op het WMS de twee tegendoelpunten voor haar rekening. Vosse is onverzetbaar, oersterk en heeft bovendien de leiderschapscapaciteiten die alleen de beste aanvoerders hebben. Het litteken van een kopduel met onze Van Dam doet niets af aan haar karakter. Niet voor niets ook de captain van deze all-stars-ploeg.

En als we het over angstgegners hebben, mag een beruchte Noordwijkse basketbalster absoluut niet ontbreken. Maakte niet al te lang geleden na een lange voetbalcarrière bij SJC korte tijd furore in die andere sport, en heeft daarmee op het WMS een mythische status en de geuzennaam ‘de basketbalster’ verworven. Sinds haar terugkeer in het voetbal is Eline Aartsen echter het technische middelpunt van het wit-rood van VV Noordwijk. Snel, technisch en ongrijpbaar op de kleine ruimte – Aartsen weet zich uit iedere onmogelijke situatie te draaien, weet met onmogelijke schijnbewegingen tegenstanders op het verkeerde been te zetten en is bovendien nooit de controle kwijt. Hier op het middenveld gezet vanwege haar passing, maar ook één-op-één met een keeper dodelijk.

Stephanie Pan is al jaren de onbetwiste aanvoerder van FC Lisse. © FC Lisse.

Op rechtsmid staat de aanvoerder van FC Lisse die je eigenlijk op elke positie van het veld kwijt kunt: Stephanie Pan weet altijd het vuur aan te wakkeren van de geel-blauwe ploeg die op de 7e plaats is geëindigd. Pan is altijd daar waar het nodig is: is achterin een mannetje meer nodig? Pan laat zich zakken. Moet er een bal vanuit de tweede lijn tegen de touwen gejaagd worden? Pan duikt het gat achter haar aanval in. Deze Lissenaar brengt altijd dat beetje karakter dat een ploeg over de streep kan trekken.

In de spits vinden we een ploeggenoot van verdedigster Bouwmeester: Pip Veilbrief mag dan geen hoge ogen hebben gegooid met ROAC dit seizoen én zag zich net als haar ploeggenoot geteisterd door blessureleed – qua afronding is ze eigenlijk de gedroomde nummer 9 van iedere ploeg. Veilbrief is pijlsnel en verschrikkelijk kalm in het vijandelijke strafschopgebied. Daar heeft ROAC haar misschien te weinig gebracht, in dit all-stars-team zou dat zeker een ander verhaal worden.

Op linksbuiten mag Esther Belt als Zoeterwoudse sterkhouder niet ontbreken. Belt bezorgde SJZ in 2016/’17 hoogstpersoonlijk de titel in de 5e klasse. Inmiddels is de ploeg een stabiele vierdeklasser, maar als alle SJZ’ers dezelfde klasse als Belt zouden tentoonspreiden was het wit-groen allang voor de tweede keer gepromoveerd. Snel, sterk aan de bal, en een verwoestend schot. De transfer naar LSVV ’70 heeft ze altijd afgehouden, maar Belt is een cultheld van Rutger Goudriaan-achtige proporties.

Op rechstbuiten staat het grootste talent van dit jaar en waarschijnlijk de speelster met de zuiverste techniek. De DoCoS-selectie maakte dit jaar een stormachtig debuut vanuit de MO19 en verrastte vriend en vijand met verzorgd en aanvallend voetbal. Lieske de Kleer was daarin zonder meer de blikvanger van de jonge Leidse ploeg. Iedere lang bal richting de rechterflank betekende dit seizoen een Bergkampiaanse aanname, en iedere bal aan de voet van De Kleer betekende ook meteen gevaar.

Tot slot: een trainersdiploma is in de vierde klasse nog niet vereist, maar aan strategisch vernuft heeft het langs de zijlijn dit seizoen niet ontbroken. Eén trainer spande daarbij de kroon: Patrick Eijs van Zevenhoven beschikte misschien over de sterkste ploeg van de ranglijst, maar door ook nog eens te spelen met een valse nummer 9 op de spitspositie trok de Zevenhovense oefenmeester tal van defensies uit elkaar. Niet voor niets scoorde zijn ploeg dit seizoen de meeste doelpunten – ook met vier (!) wedstrijden minder dan uiteindelijke ‘koploper’ DoCoS!

50 jaar LSVV ’70 – een ode.

Vandaag, op dinsdag 28 april 1970, bestaat LSVV ’70 precies 50 jaar.

Terreinmeester Piet, de brommende, goedbedoelende maar doorgaans onbegrepen vrijwilliger van Lugdunum voor wie de Kikkerpolder als geboortegrond is, kom ik nog iedere thuiszaterdag tegen. Bij het vervangen van de hoekvlaggen. Die van Lugdunum de grond uit, die van LSVV erin. We kletsen dan vaak wat en meestal mondt dat uit in een mijmeren van Piet over een periode waarin LSVV wat kleiner was en de relatie met onze buur (wellicht daardoor) wat minder complex. De gebroeders Jansen leven dan steevast weer op in de door nostalgie gekleurde heugenis: de techniek van Koen, de kilometers van Wouter, de komst van de jongste en altijd alles met een knipoog. De terreinmeester krijgt een fonkeling in zijn ogen. Zo was LSVV ’70.

Ik ken dat LSVV van horen zeggen. Ik heb de eer gehad sommige van die hoofdrolspelers van weleer te mogen ontmoeten – bij een Fokko Memorial, het afscheid van De Mug, of bij zo’n potje op de Toekomst tegen Aron Winter en consorten. Mannen als de beide Peters, Hidde Rykema, Joost van der Burg of nestor Job Weststrate, van wie ik ooit college Middeleeuwse geschiedenis kreeg en met wie ik nu zowaar in een commissie mag zitten. Verrek, ik had eens een sollicitatiegesprek met een lobbyist van in de vijftig die naar mijn CV wees en vroeg naar mijn bestuursfuncte bij die club in Leiden – hij had zelf als twintiger derby’s gespeeld tegen LSVV met Koudekerk. En in de bibliotheek van het FSW zit een vakreferent die deel was van de vrouwenploeg die begin jaren ’80 furore maakte in het rood-wit.

Het is allemaal deel van wat deze club een soort cultstatus heeft gegeven. Maar het is niet echt mijn LSVV. Mijn LSVV kent nieuwe hoofdrolspelers die op hun beurt tot in lengte van dagen over hun tijd over het rood-wit van hun studententijd zullen mijmeren. Helden als de mannen van Jong LSVV, die het studentenvoetbal niet achter zich willen laten omdat de verbondenheid te groot is geworden: Jacob Bakermans staat nog ieder weekend dat ‘ie even over is vanuit Oxford, langs de zijlijn, Johan Niemeijer kwam gewoon terug na enig vaderschapsverlof. Helden als Marijn de Jong, die nu fitter dan ooit is zodat hij LSVV 6 volgend jaar door de achtste klasse heen kan loodsen. Heldinnen als Marike van Dam, die in augustus 2014 bij de allereerste training van de herrezen vrouwentak was, en nu al jaren geen training of wedstrijd meer mist. Helden als Bastiaan Koutstaal, die als arts al jaren het medisch hart van een zaalteam met een dominee, een programmeur en een insectenkenner vormt. Helden als Jan Nonkes, die een trainersdiploma bezat en daarom werd gevraagd om alsjeblieft op zaterdag anderhalf uur voor de dug-out van het eerste te staan, maar vervolgens verliefd werd op de club en serieus opvolger werd van Sir Wim Mugge. Helden als Mees ten Hooven, die uit liefde voor de club de sprong in het diepe waagde en zijn team meesleepte naar de stille zondag omdat we de nieuwe leden nu eenmaal niet meer kwijt konden op de zaterdag. LSVV 5 of Zondag 3: het voetbal is nog steeds niet om aan te gluren, maar die studenten en oud-studenten zijn precies wat LSVV vormt.

En allemaal dragen ze dat rode shirt, met dat logo dat in de jaren ’90 eens in Paint gefabriceerd werd en verdacht veel lijkt op dat van een club uit Milaan. Allemaal zingen ze het ‘Bloed aan de palen’ zonder te weten hoe dat la-la-la-gedeelte nu echt moet eindigen. Allemaal foeteren ze op elkaar als het zo mooi bedoelde voetbal opnieuw geresulteerd heeft in een tegentreffer van een team dat toch eigenlijk beduidend minder goed kan voetballen. Allemaal weten ze dat er buiten de club geen haan naar hun voetbalkwaliteiten kraait. En allemaal leven ze op als de NOS, de Voetbal International of de Volkskrant toch weer eens de letters, apostrof en cijfers van onze club spelt, omdat er weer een mondige clubgek in de pen is geklommen.

Een Braziliaan van ergens in de dertig zit tussen een groep vrienden in de kleedkamer onder de tribune. Hij is zojuist geïntroduceerd als ‘De Verlosser’, maar de wedstrijd die zo gespeeld wordt zal gewoon met 0-2 worden verloren. “Niet alle ballen uithalen,” spreekt de trainer, “daar is het Nederlands voetbal kapot aan gegaan. Vertrouw op de creativiteit van Paulus, Jiddo en de Messias.” De Braziliaan verstaat er niks van, er wordt gelachen in de kleedkamer. De Braziliaan heeft nog geen weet van de vijftig jaar clubliefde die zoveel oud-studenten nog door het bloed stroomt, ook als ze maar drie tot vijf jaar van die vijftig mochten meemaken. Weldra maakt hij er ook deel vanuit.

Namens de Lustrumcommissie, Wietse Jelles

Dames 1: de spreekwoordelijke nachtkaars in cijfers

En dat was het dan: met uiteindelijk maar 12 van de uiteindelijke 25 competitiewedstrijden gespeeld, zit het seizoen er op. In een totaal van 17 wedstrijden waren maar 3 tegenstanders in 4 wedstrijden de rood-witte damesselectie de baas. 10 wedstrijden werden gewonnen, tot Corona zand in de motor strooide. Niet getreurd, de cijfers nemen ze ons niet meer af. Tijd voor een korte terugblik longread in highlights. Nog maar eens dezelfde waarschuwing als bij de vorige editie: dit gaat ver. Privacywaakhond Bits of Freedom zou hier rillingen van krijgen.

Aanvoerder en Kattuks stijlicoon De Heer heeft maling aan anderhalve meter. Het moet compact.

De meeste wedstrijden (alle) werden dit seizoen gespeeld door zekerheidje Van Dam. Dat verbaast getuige haar dito ranglijst-notatie op de trainingspresentielijst niemand, maar de meeste minuten werden toch echt gemaakt door aanvallende middenvelder Amesz. Met 1374 minuten speelde ze overigens maar 4 minuten meer dan Van Dam. Close call!

We bouwen op van achteren. Maar liefst drie doelvrouwen stonden dit seizoen onder de lat: Angenent, VR2-telg Zwep en een back die in een vorig leven doelvrouw was: Emma Klaassen. Alleen onze eerste keus knuffel-Koreaan wist echter (driemaal!) de nul te houden. En nog mooier: ze pakte ook de enige strafschop die de biancarosse dit seizoen tegen kregen. Hulde! Maar was dat genoeg voor Jissie? Welnee! De sympathieke sluitpost werd ook nog even en passent het vaakst uitgeroepen tot Woman of the Wedstrijd (4 keer). Ja-na-, ja-na- tuurlijk!

Capitana De Heer maakte ondanks haar stressvolle bestaan (u mag morgenavond 20:00 uur wel weer even applaudisseren) de meeste minuten als centrale verdediger (955 minuten), maar gebruikte dat voorrecht niet om de minst gepasseerde centrale verdediger te worden. Spaanse furie Vargas Navarro kreeg als centrale sluitpost slechts 0,0110 doelpunten per minuut tegen (4 stuks in 363 minuten). Al moeten we hier in alle eerlijkheid vermelden dat koningin van de flank Imaan Bijl een beter gemiddelde had, van 0 per minuut. Maar zij speelde maar 27 minuten centraal achterin, dus dat laten we maar even buiten beschouwing.

Linksback Stel stelde enigszins teleur dit seizoen. Niet in haar spel overigens, geen enkele vijandelijke rechtsbuiten mocht ook maar van enige vorm vrijheid genieten. Met name in de kaskraker tegen RCL (5-4 op veld 3) maakte de vaste nummer 5 indruk op de Leiderdorpers. Stel wist echter haar persoonlijke record (97.3 decibel, vorig seizoen tegen RCL gevestigd) niet te verbreken. Niet getreurd, als ze een beetje haar best doet hoeven we haar stemgeluid ook volgend seizoen vanuit Rotterdam niet te missen.

Overigens, terug naar Vargas Navarro. Lorena, ga jij even warmlopen? Frenkie hield afgelopen seizoen de bank uitzonderlijk goed warm voor de overige wissels. Maar liefst 7 uur en 14 minuten bracht ze door op het houtwerk. Vargas Navarro werkte zich naar eigen zeggen in dat tijdsbestek door de In de ban van de ring-trilogie van Tolkien en de volledige Harry Potter-reeks. Verbluffend!

Er mag geklapt worden. En gelachen! DoCoS mocht dan de sterkere zijn in een 1-0 onderonsje. Ze hadden daar wel een 40 gram lichtere bal voor nodig. Om je te bescheuren!

Vaste nummer 15 Emma Klaassen viel in haar eerste seizoen als LSVV’er de twijfelachtige eer ten deel het enige eigen doelpunt tegen de touwen te jagen. Ze luidde er de bekeruitschakeling tegen een venijnig Voorschoten mee in, maar goed – die wordt toch nooit meer uitgespeeld. Een enkel smetje op een verder blinkend blazoen overigens – Klaassen speelde een voortreffelijk seizoen.

Onze nummer zas Loos zat een tijdje in Nieuw-Zeeland, maar dat was niet lang genoeg om te voorkomen dat ze er weer even vier doelpunten van méér dan 35 meter afstand in wist te jagen. De mooiste? Een vrije trap thuis tegen Lisse – vanuit de middencirkel. Daar stond wel tegenover dat ze één van haar drie strafschoppen miste, maar dat hebben we haar alweer vergeven. Je kunt niet altijd z…

Eveneens op het middenveld houdt onze frivole dartelaar Rusman een fraaie statistiek in ere: zij speelde dit seizoen met de grootste variëteit aan rugnummers: de nummers 7, 8, 11, 12, en 15 passeerden de revue! En Rusman liet het daar niet bij zitten: bijna de helft van haar duels speelde ze op pijnstillers na het bereiken van het hoogste aantal ziekenhuis-bezoeken in één seizoen (16). De duik van de trap met glas water in de hand staat in het collectieve geheugen gegrift – heldhaftig!

Minder variëteit behelsde de opkomst van Van Haga dit seizoen (4 wedstrijden in verband met een Iers avontuur), maar de flegmatieke woordvoerder werd wel ‘surprise of the season’ met haar mysterieuze edoch heroïsche verschijning in Rijpwetering voor de vernedering van ROAC.

Nummer tien Amesz deed tegen Rijnvogels-uit een knappe imitatie van pluisje’s ‘hand van God’, maar wist die wedstrijd nog eens te boeken te halen: bij de 1-2 verliet de 410 gram wegende Ladies-bal haar voet met een recordsnelheid van 122 kilometer per uur. Tuurlijk, dat zou met een normale bal toch al snel 10% trager zijn geweest, maar Derbystar is toch maar mooi dat gat in de markt ingedoken.

En och, als we het dan toch over Amesz hebben. Dit keer tezamen met in-de-verste-verten-nog-niet-eens-quasi-back Rietveld wist ze wéér tweede te worden op de topscorerslijst (beiden met 8 doelpunten), maar voor de tweede maal op rij kroonde ze zich ook tot assistmeister met (wederom!) 9 pure assists.

De hoogste score op de schaal van lituation (9.2) bleef dit seizoen in het bezit van de Tent, maar onze nummer 12 mocht ‘m afstaan aan onze nummer 8. Braziliaanse samba-solist Ari (voorheen bekend als De Jong Junior) nam in de 27e minuut van het treffen met Blauw-Zwart de bal achter het stand been langs mee en zette daarmee twee Wasse-naarlingen op het verkeerde been. Daar hadden ze niet van terug! (of toch wel, het werd uiteindelijk 2-2.)

Alsof het niks is! Tegen ASC speelden de studentikoze protagonisten in een offensieve 3-5-2-formatie. Los daarvan telde de wedstrijdselectie ook nog even 5 (!) invallers, het hoogste aantal deze campagne.

Voorin schitterde de belofte van vorig seizoen vooral in afwezigheid: snelheidsduivel Post brak haar snelheidsrecords dit seizoen vooral in Zuidoost-Azië en liet haar naam slechts 3 maal op het wedstrijdformulier noteren. Daarmee hield ze brekebeen en stuko-Tesla Tiggelaar maar net voor zich, want de olijke sociëteitsbaas wist alvorens het afscheuren van een hoop vitaals toch nog mooi 4 duels te noteren. ‘Vo!

De overige aanvallers waren gelukkig allerminst afwezig: Van der Veen greep al op 21 september de titel van topscorer, en stond die tijdens het restant van ’19/’20 niet meer af, met uiteindelijk 16 doelpunten.

Ze was dit seizoen echter niet de enige met een hattrick, want de vrouw met het mooiste haar en de smerigste tackles – veredelde rechtsbuiten Botte Bijl ‘Ima’, afgelopen zomer toch binnengehaald als de belofte op rechtsback – pakte ook gewoon haar hattrick mee in het demasqué van Noordwijk (8-2).

Debutante ‘de Schrik van WVC’ wist even de vaste topscorer de stuipen op het lijf te jagen: (Merel) Roos kreeg het op de heupen tijdens de vernedering van ASC en pakte naast 3 assists ook even 2 goals en de topscorerstitel mee. Die moest ze helaas twee dagen later alweer afstaan aan Van der Veen, maar de stormachtige prestaties op rechtsbuiten leverden de kwieke roeicoach toch maar mooi de titel talent van het jaar op, dankzij een hoogste gemiddelde rapportcijfer van 7,9 in het grote competitieboek van de knettergekke trainer. Ga zo door, Roosie!

Dan blijft er één speler over: De Jong Senior. Trouwe rechtsback, misschien wel de meest constante factor op het veld, de Lucy Bronze van dit elftal. Maar mevrouw maakte op huurbasis furore in Bologna en miste daardoor het grootste deel van het seizoen. Gevolg: geen enkele statistiek van de Gooische alleskunner is noemenswaardig. We kunnen enkel hopen op een minder flets cijfermatig optreden in ’20/’21.

Zijn we er dan zo? Eigenlijk nog steeds niet. We zouden nog kunnen zeggen dat onze heldinnen dit seizoen in drie formaties speelden (4-3-3, 3-4-3 en 3-5-2), dat we die 3-4-3 in maar liefst 8 duels hebben mogen toepassen, dat die vier D’s van verdedigen maar niet blijven hangen (Delay, Deny, Deflect, Defend!), dat er dit seizoen één invaller op het veld stond die we nooit vóór en nooit meer na die wedstrijd hebben gezien (Coosje!), en dat er maar liefst vier spelers geen minuut (0) op de bank hebben doorgebracht. Maar u heeft een beeld hopelijk. Volgend jaar pakken we wel die beker, en fileren we dat valse-9-systeem van Zevenhoven, komen die dekselse Esther (SJZ) en Nathalie (Blauw-Zwart) niet meer tot scoren, winnen we eindelijk eens een wedstrijd van Voorschoten ’97 en trekt Rietveld af en toe eens een sprintje bij de warming-up. We houden hoop.

Corona: statement omtrent Lustrum

Lieve voetballiefhebbers,

Vanavond zou het legendarische Lustrumgala hebben plaatsgevonden. Het loopt even anders, maar de volksgezondheid is toch net even wat belangrijker. Concreet betekent dat voor de geplande Lustrumactiviteiten:

  • Zoals u al had begrepen – het Lustrumgala wordt verplaatst naar een ander moment.
  • Voor de Alumnidag (18 april) geldt hetzelfde.
  • De Slotdag (20 juni) blijft vooralsnog op de planning staan.

Uiteraard hadden we de viering van ons 10e Lustrum en 50-jarig bestaan iets anders voorgesteld, maar maakt u zich geen zorgen: uitstel is geen afstel. We laten ons verjaardagsfeestje niet zomaar schieten.

Bloed aan de palen!

Mede namens de GalaCie, uw Lustrumcommissie.

 

 

Opinie – Weg met die roze lichtgewicht ladies bal in het vrouwenvoetbal

Het onderstaand opinie-artikel is gepubliceerd op Leidenamateurvoetbal en in de Volkskrant.

Een lichtere voetbal voor vrouwen. Een buitengewoon onzalig idee, betoogt trainer Wietse Jelles.

Het vrouwenvoetbal is in ­Europa aan een onstuitbare opmars begonnen. Bezoekersaantallen stijgen gestaag, ook voor reguliere competitiewedstrijden. De gevestigde orde van Europese topclubs als Barcelona, Manchester United en Bayern München investeert meer dan ooit in hun vrouwentak om de hegemonie van Olympique Lyon te doorbreken. En in Nederland groeit het amateurvoetbal door de toestroom van meisjes en vrouwen – de vertegenwoordiging van het andere geslacht daalt in absolute aantallen.

Des te merkwaardiger de komst van de ‘ladies bal’: een bal met het ­minimumgewicht van 410 gram, doorgaans versierd met roze vlakjes, speciaal voor het vrouwenvoetbal ontworpen. Bij steeds meer clubs in Zuid-Holland zie ik ’m opduiken. Het scheelt maar 40 gram met een normale wedstrijdbal (450 gram), maar houd er een balletje mee hoog en iedere voetballer begrijpt dat dat een wereld van verschil maakt. Een lichtere bal dus voor vrouwen. Een buitengewoon onzalig idee.

Een inkoppertje: de wind heeft meer vat op de bal. Er werd de laatste jaren nogal eens geschreven over ­keepers in het vrouwenvoetbal, en vroeger werd er in het vrouwenvoetbal vaak van grote afstand op doel geschoten. Zo’n lichte bal maakt het er voor de doelvrouwen niet makkelijker op. Voor het onderscheppen van een lange bal door een verdediger overigens ook niet.

Het ziet er clownesk uit: de aanname van een strakke pass. Houd je voet stil voor het aannemen van een normale wedstrijdbal en je hebt ’m onder controle. Houd je voet stil voor het aannemen van de ladies bal en de bal springt anderhalve meter van je af. Het gevolg: combinatiespel kan de prullenbak in – dat wordt al snel flipperkastvoetbal. Het alternatief: de lange bal naar voren. Komt het ­niveau natuurlijk niet ten goede.

De allerbelangrijkste reden: de ­fysieke ontwikkeling van speelsters. Wie vorig jaar de VS op het WK in Frankrijk heeft zien spelen, kon zien dat de Amerikanen niet alleen op mentaal en technisch vlak voorlopen op de rest van de wereld. Ook fysiek zijn ze veel verder. De snelheid en precisie waarmee ze de bal lieten rondgaan – ook een pass over 40 meter is strak in Amerikaans vrouwenvoetbal – werd het hele toernooi niet geëvenaard door de andere deelnemers. Het laatste dat we daarom nodig hebben, om over vier jaar alsnog dat goud te pakken, is een generatie voetbalvrouwen die altijd met een 10 procent lichtere bal heeft gespeeld.

Tot slot roept de feminist in mij: spelen met een lichtere bal is helemaal niet nodig. Vrouwen kunnen prima met een bal van 450 gram overweg. Mijn dames leggen met deze bal in hun 4de klasse dikwijls een mooiere pot op de mat dan onze heren in de standaard 4de klasse. Spelen met een lichtere bal voelt dan ook als het maken van het verkeerde statement: vrouwenvoetbal zou aangepaste regels en voorzieningen nodig hebben. Dus vrouwen, neem jezelf serieus. Weg met die roze lichtgewicht ongein.

Wietse Jelles is trainer van Vrouwen 1 en 2 van de Leidse studentenvoetbalvereniging LSVV ’70.

Update: op 28 februari reageerde schrijfster Carolina Trujillo met een gelijkgestemd column in het NRC. Ook oud-bondscoach Vera Pauw liet op Twitter weten geen heil te zien in de Ladies bal:

1 2 3 45